กู้ชิงเจาเพิ่งมาถึงตำหนักชมจันทร์ ก็ถูกไทเฮากับพระชายาไทเฮาหว่านผู้ชราเรียกไปหา
ทั้งสองพระองค์ทรงมีฐานะสูงส่ง และต่างทราบเรื่องขัดแย้งระหว่างหญิงงามในตำหนักฉู่ซิ่ว ทั้งยังเกี่ยวพันกับฟู่เหยา จึงยิ่งใส่ใจเป็นพิเศษ กู้ชิงเจาจึงเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น รวมถึงการจัดการหลังจากนั้นให้ทั้งสองพระองค์ฟังอย่างละเอียด
ไทเฮาทรงฟังแล้วพยักหน้า “เจ้าจัดการเรื่องนี้ได้เหมาะสมยิ่ง ไทเฮาหลีมีพระประสงค์ให้ตั้งเจิงแห่งจวนกงผู้สืบทอดพระกรุณาแต่งงานกับคุณหนูสกุลชิว ย่อมไม่ควรล่วงเกินนางมากเกินไป แล้วคุณหนูใหญ่ฟู่ได้รับการปลอบประโลมอย่างดีหรือไม่?”
“ไทเฮาโปรดวางพระทัย หม่อมฉันเพิ่งกลับมาจากตำหนักยวี่ซิ่ว เพียงแต่หม่อมฉันคิดว่า ในหมู่หญิงงามมีข่าวลือเกี่ยวกับคุณหนูใหญ่ฟู่กับอ๋องหวยหยางแล้ว หากหม่อมฉันใส่ใจนางมากเกินไป เกรงว่าจะยิ่งทำให้ข่าวลือเป็นจริง จนชื่อเสียงของคุณหนูใหญ่ฟู่เสียหาย” หากฟู่เหยาได้เป็นพระชายาอ๋องหวยหยางก็นับเป็นเรื่องดี แต่หากไม่ได้เป็น นางก็จะต้องรับมลทินโดยเปล่าประโยชน์และเผชิญสายตาเย็นชา “ยามนี้ทั้งสองอยู่แยกตำหนักกัน หม่อมฉันให้หัวหน้าของทั้งสองตำหนักคอยจับตาดูอยู่ลับ ๆ แล้ว ย่อมไม่ปล่อยให้หญิงงามก่อเรื่องขัดแย้งกันอีก”
“เหลียงเฟยคิดรอบคอบยิ่ง” พระชายาไทเฮาหว่านผู้ชราซึ่งประทับอยู่ข้าง ๆ แม้พระเกศาจะขาวโพลนและพระชนมายุมากแล้ว แต่พระสติยังแจ่มใส นางถอนหายใจเบา ๆ “กล่าวไปก็เป็นข้าที่ทำให้เด็กคนนั้นเดือดร้อน เดิมทีข้าเห็นว่าตระกูลฟู่อบรมเลี้ยงดูบุตรสาวดี คุณหนูคนนั้นคงไม่เลว จึงตั้งใจจับตาดูอยู่บ้าง คิดไม่ถึงว่าจะนำเคราะห์ร้ายมาให้นาง”
ฉีเสียนเฟยก็อยู่ที่นั่นด้วย พอได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วแน่น “จะเป็นความผิดของพระชายาไทเฮาได้อย่างไร กล่าวถึงคุณหนูสกุลชิวผู้นั้น นางเองก็เชื่อทุกคำที่คนอื่นพูด ทั้งยังริษยาเสียเหลือเกิน อยู่ในวังยังกล้ากำเริบถึงเพียงนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนที่คบหาด้วยง่าย”