ความโศกเศร้าถาโถมมาจากทั่วทุกสารทิศ จนฉีเมี้ยวเสียใจจนมิอาจควบคุมตนเอง อดกลั้นเสียงสะอื้นไว้ไม่ไหว ร่ำไห้ออกมา
ชิงฝางเห็นดังนั้น ก็ได้แต่ทอดถอนใจ
อย่างไรเสีย นางก็เป็นคนที่ชิงฝางเฝ้ามองเติบโตมา ทั้งยังได้รับการอบรมสั่งสอนจากไทเฮา ใครจะคิดว่าสุดท้ายจะมีสภาพเช่นนี้
ชิงฝางก้าวไปหยุดตรงหน้ากุ้ยเฟยอย่างเชื่องช้า “ยามไทเฮาใกล้สิ้นพระชนม์ ทรงฝากคำหนึ่งมาให้บ่าวนำมาบอกท่าน”
“ไทเฮาตรัสว่า ทิวทัศน์บนเขาหลวนชิงงดงามยิ่ง หากวันใดเหนียงเหนียงเดินมาถึงทางตัน ก็จงทูลขอลดขั้นเป็นเจี๋ยอวี่ด้วยตนเอง แล้วขึ้นไปบนเขาหลวนชิง”
ชิงฝางเอ่ยเสียงอ่อนโยน “เหนียงเหนียงเข้าใจเจตนาของไทเฮาหรือไม่”
เมื่อได้ยินว่าท่านน้ามิได้ขอพระราชทานอภัยโทษให้นาง ฉีเมี้ยวกลับรู้สึกโล่งใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ นางพยักหน้าทั้งน้ำตาคลอ “ข้าทราบแล้ว”
ท่านน้าลดขั้นนางเป็นเจี๋ยอวี่ด้วยตนเอง เพราะเกรงว่านางจะยังดำรงตำแหน่งสนมและมีโอกาสเลี้ยงดูโอรสธิดา จนหล่อเลี้ยงความทะเยอทะยานให้เติบใหญ่ ส่วนการขึ้นเขาหลวนชิง ก็เพื่อขัดเกลาจิตใจ
ท่านน้ารู้จักนิสัยของนางดีที่สุด ทั้งยังรู้แต่แรกว่านางจะมีวันนี้ มิน่าเล่า ก่อนถึงวันไหว้พระจันทร์เมื่อปีก่อน ท่านน้าจึงกำชับนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แต่นางก็ทำให้ท่านน้าผิดหวังเสียแล้ว
“ฝ่าบาท อีกสามวันหม่อมฉันจะไปเขาหลวนชิง” นางตัดสินใจแน่วแน่ เช็ดน้ำตาพลางมองถังอวิ๋น “เพียงแต่ก่อนออกเดินทาง หม่อมฉันมีเรื่องหนึ่งอยากบอกฮองกุ้ยเฟยด้วยตนเอง ขอฝ่าบาททรงอนุญาต”