“จวนหย่งชิงป๋อละอายต่อพระมหากรุณาธิคุณของอดีตฮ่องเต้ จนบัดนี้ก็ยังไม่สำนึก ทั้งยังก่อกรรมทำเข็ญร้ายแรงนัก ตามกฎหมายให้ริบยศและยึดจวน บุรุษวัยผู้ใหญ่ในสกุลเสิ่นให้ประหารชีวิตด้วยการตัดศีรษะ ส่วนบุรุษที่เหลือและสตรีในจวนให้เนรเทศไปหลิ่งหนานทั้งหมด ห้ามกลับเมืองหลวงชั่วชีวิต”
“กงผู้สืบทอดพระราชทานพระกรุณาและซื่อจื่อมีคุณธรรมไม่สมฐานะ อยู่ในตำแหน่งแต่ไร้คุณความดี ให้ลดฐานะเป็นสามัญชน และให้หลี่เซี่ยง นายทวารประจำเมือง สืบทอดบรรดาศักดิ์กงผู้สืบทอดพระราชทานพระกรุณา”
ถังอวิ๋นส่งราชโองการให้ฝูเซิน “เหล่าสนมในวังหลัง รอเราหารือกับฮองกุ้ยเฟยก่อน แล้วค่อยจัดการ”
ฝูเซินกวาดตามองราชโองการคร่าว ๆ จากนั้นก็เก็บอย่างเรียบร้อยแล้วส่งให้อู่อิง
“กระหม่อมบังอาจทูลถามฝ่าบาท ทรงคิดจะจัดการฉีกุ้ยเฟยอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ ถึงอย่างไรฉีกุ้ยเฟยก็เป็นพระมารดาขององค์ชายรอง”
“เมื่อเรื่องทั้งปวงลงตัวแล้ว องค์ชายทั้งสามจะย้ายไปประทับที่วิหารกวั่งจี้ ส่วนฉีกุ้ยเฟย...” ถังอวิ๋นตรัสอย่างตรงไปตรงมา “ฉีกุ้ยเฟยทะเยอทะยานนัก ก่อนจะกำหนดตำแหน่งฮองเฮา สตรีสกุลฉีจงลดขั้นและย้ายไปพำนักที่พระตำหนักรองชั่วคราวเถิด”
ฝูเซินได้ฟังก็อดประหลาดใจมิได้ “พระตำหนักรองอยู่ห่างไกล ทั้งนางก็เป็นพระสนม สกุลฉียังจงรักภักดีต่อราชวงศ์ บทลงโทษนี้หนักเกินไปหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
“เมื่อวานเราเรียกกั๋วกงแห่งจิ้นกับรองเสนาบดีกระทรวงว่าการข้าราชการมาชี้แจงเรื่องนี้แล้ว ก่อนจะกำหนดตำแหน่งฮองเฮา การให้สตรีสกุลฉีอยู่ในวังต่อไปย่อมไม่เหมาะสม”
ฝูเซินก้มหน้าลงเล็กน้อย
ฝ่าบาททรงคิดกำจัดทุกปัจจัยที่อาจเป็นผลร้ายต่อฮองกุ้ยเฟย
“ไทเฮาสกุลหรงสิ้นพระชนม์แล้ว ส่วนไทเฮาหลี ‘ประชวรหนัก’ หากย้ายกุ้ยเฟยไปพระตำหนักรองอีก แม้หลังปีใหม่ฝ่าบาทจะทรงแต่งตั้งฮองเฮา ก็ยากจะห้ามขุนนางและราษฎรมิให้วิพากษ์วิจารณ์พ่ะย่ะค่ะ”