เจี๋ยอวี่สกุลหวังเสียหน้า ทั้งยังถูกตำหนิเช่นนี้ จึงได้แต่ก้มหน้าลง เอ่ยเสียงอู้อี้ว่า “ยามนี้กุ้ยเฟยกู้ใกล้มีพระประสูติกาลแล้ว นอกจากไป๋ผิน หลี่เจี๋ยอวี่ก็ยังประจบเอาใจกุ้ยเฟยกู้ยิ่งนัก หม่อมฉันไม่มีอะไรหรอกเพคะ แต่หากเป็นเช่นนี้ต่อไป พระนาง...”
“เจ้าพูดถึงใคร?” ฉีเมี้ยวถามอย่างแปลกใจ “หลี่เจี๋ยอวี่หรือ?”
“เพคะ พระนางไม่ทรงทราบหรือ?” หวังซื่อเงยหน้าขึ้น กล่าวต่อว่า “เรื่องจวนโหวฉางหลิงเมื่อหลายวันก่อน ก็เพราะกุ้ยเฟยกู้ชี้แนะหลี่เจี๋ยอวี่ ตระกูลหลี่จึงรอดพ้นจากโทสะของฝ่าบาทมาได้”
“เป็นนางหรอกหรือ?!” ฉีเมี้ยวมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ
แววตาของเจี๋ยอวี่สกุลหวังวูบไหว นางแสร้งทอดถอนใจ “หลังไทเฮาเสด็จสวรรคต ในวังหลังก็มีเพียงไทเฮาหลีที่ทรงเกียรติสูงสุด กุ้ยเฟยกู้อยากเอาใจไทเฮาหลี ย่อมไม่ใช่เรื่องแปลก พระนางอย่าทรงตำหนินางเลยเพคะ”
คำพูดนี้ราวกับเติมเชื้อไฟ สีหน้าของฉีเมี้ยวจึงเคร่งขรึมลง
ตงเซี่ยเห็นดังนั้นก็ลอบคิดว่าไม่ดีแล้ว รีบเอ่ยแก้ต่างว่า “กุ้ยเฟยกู้ประพฤติตนรอบคอบมาโดยตลอด ที่ทำเช่นนี้ย่อมมีเหตุผลเพคะ”
“จะมีเหตุผลอะไรได้อีก?” เจี๋ยอวี่สกุลหวังหัวเราะเยาะ “ตั้งแต่ยามที่ไทเฮาเหรินชิงยังทรงพระชนม์ กุ้ยเฟยกู้ก็วางตัวเข้ากับทุกฝ่าย ประจบประแจงไปทั่ว บัดนี้ไทเฮาเหรินชิงเพิ่งสวรรคตได้ไม่นาน นางก็รีบร้อนแสดงความภักดีต่อตำหนักโซ่วอันเสียแล้ว หม่อมฉันเพียงรู้สึกไม่เป็นธรรมแทนไทเฮาผู้ล่วงลับเพคะ”
เห็นฉีเมี้ยวเริ่มมีโทสะมากขึ้น นางจึงกล่าวอย่างไม่แสดงอาการใด “ทว่าเมื่อครั้งไทเฮาเหรินชิงสวรรคต กุ้ยเฟยกู้กลับเสียใจยิ่งกว่าผู้ใด ใครจะคิดว่าเพิ่งผ่านไปไม่นาน...”