ถังอวิ๋นทอดพระเนตรลึกล้ำ “นางนมสกุลชิวสนิทสนมกับไทเฮามาแต่ไหนแต่ไร จงไปปลอบพระทัยไทเฮาแทนเรา”
“เพคะ” จางหลีค้อมกาย “บ่าวขอตัวลา”
เมื่อทอดพระเนตรแผ่นหลังของนางลับไป อู่อิงก็อดประหลาดใจมิได้ ไทเฮาหลีทรงเข้าใจเรื่องราวกระจ่างแจ้งเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?
“อู่อิง จงไปถ่ายทอดราชโองการ” ถังอวิ๋นคลี่กระดาษเซวียนจื่อ แล้วจรดพู่กันทองเขียนอักษร
อู่อิงยืนปรนนิบัติอยู่ข้างกาย มองเห็นเพียงข้อความท้ายสุดไม่กี่คำว่า จวนโหวฉางหลิง ลดบรรดาศักดิ์ลงหนึ่งขั้น เป็นจวนป๋อ
ขณะถือราชโองการออกจากประตู เขาอดทอดถอนใจมิได้ ตระกูลใหญ่เหล่านี้ หากรุ่งเรืองก็รุ่งเรืองด้วยกัน หากเสื่อมถอยก็เสื่อมถอยด้วยกัน หากไม่อบรมสั่งสอนบุตรหลานให้ดี ท้ายที่สุดผู้ที่ถูกทำร้ายก็เป็นตนเอง
จวนโหวฉางหลิงเกี่ยวดองกับไทเฮาหลีในวังหลวง ไม่ว่าอย่างไรก็ควรคำนึงถึงช่วงไว้ทุกข์หนึ่งปีหลังไทเฮาเหรินชิงสิ้นพระชนม์ ทว่านี่เพิ่งผ่านไปไม่ถึงสามเดือน กลับก่อเรื่องเช่นนี้ขึ้นแล้ว
จวนโหวที่สืบทอดมานับร้อยปี กลับสูญเสียรากฐานไปกว่าครึ่งเพราะชิวจิ้นซวงเพียงคนเดียว
แต่ก็ไม่แปลก คนที่จัดงานเลี้ยงใหญ่โตในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้ จะอบรมบุตรสาวออกมาให้ดีได้สักเพียงใดกัน?
เมื่อผู้ใหญ่ประพฤติผิด ผู้น้อยย่อมเอาอย่าง
เขาเลิกทอดถอนใจ แล้วก้าวฉับ ๆ ออกจากวัง
ความเสื่อมถอยของจวนโหวฉางหลิงเป็นเรื่องที่ทุกคนคาดการณ์ไว้แล้ว ไม่นานนัก ชิวจิ้นซวงที่ “ล้มป่วย” ก็ “สิ้นใจ” ไปอย่างเงียบเชียบ ส่วนเรื่องอื้อฉาวในคราวนั้นก็จบลงเมื่อไทเฮาหลีถวายพระสูตรที่คัดด้วยพระหัตถ์หนึ่งม้วน
หลี่เซี่ยง ท่านรองสกุลหลี่ ก็ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งนายประตูเมืองขั้นหกรองระดับสูงด้วยความดีความชอบ