“หม่อมฉันไม่กล้าเรียกว่าเป็นแผนการ เพียงแต่วันนี้พระชายาอ๋องลี่กับพระชายาอ๋องหนานหลิงมา ทำให้หม่อมฉันนึกขึ้นได้ว่า ฝ่าบาทอาจทรงวางแผนเรื่องผู้เฝ้าสุสานได้”
ถังอวิ๋นนั่งตัวตรง “ลองว่ามาสิ”
“เหล่าขุนนางคัดค้านการฝังพระศพไทเฮาที่เขาหลวนชิง ก็มีเหตุผลอยู่สองประการ ประการแรกคือธรรมเนียมโบราณที่ว่าเมื่อแต่งออกเรือนย่อมติดตามสามี และสามีภรรยาต้องฝังร่วมกัน ประการที่สองคือฐานะพระมเหสีเอกของไทเฮา ส่วนเรื่องฐานะพระมเหสีเอกนั้น ตอนแรกฝ่าบาทมีพระราชโองการให้ฝังพระโกศไทเฮาทางทิศเหนือของสุสานจักรพรรดิอี๋ชิง แม้จักรพรรดิอี๋ชิงจะยังมิได้ขึ้นครองราชย์ ทว่าทรงเป็นพระโอรสองค์โตที่ประสูติจากฮองเฮา และดำรงตำแหน่งรัชทายาทเกือบยี่สิบปี เมื่อสิ้นพระชนม์ก็ฝังพระศพในฐานะรัชทายาท ภายหลังฝ่าบาทยังทรงสถาปนาเป็นจักรพรรดิ พระเกียรติยศสูงส่ง ไทเฮาฝังพระศพที่เขาหลวนชิงย่อมไม่ถือว่าเป็นการลบหลู่ฐานะ”
นางกล่าวเนิบช้า น้ำเสียงอ่อนโยนยิ่งนัก “ส่วนเรื่องสามีภรรยาแยกสุสานกันนั้น ตั้งแต่โบราณก็มิใช่ว่าไม่เคยมีมาก่อน หากกรมดาราศาสตร์หลวงอ้างว่า เมื่อสังเกตการณ์ดวงดาวยามราตรีก็ล่วงรู้ว่าไม่ควรฝังพระโกศไทเฮาไว้ในสุสานของอดีตจักรพรรดิ ย่อมใช้เป็นคำอธิบายได้ เพียงแต่เพื่อปิดปากผู้คน ผู้ที่ไปเฝ้าสุสานไทเฮาจำต้องมีฐานะสูงส่งและเป็นที่น่าเลื่อมใส”
“ให้กรมดาราศาสตร์หลวงดูดาวสักคราย่อมไม่ยาก ส่วนผู้เฝ้าสุสาน...” เขาครุ่นคิดแล้วกล่าวว่า “หากพูดถึงฐานะสูงส่งและบารมี ก็ต้องเป็นอ๋องที่ใกล้ชิดยิ่ง ทั้งยังต้องเป็นรุ่นพระปิตุลา คนที่เคยได้รับความไว้วางพระทัยจากอดีตจักรพรรดิในครั้งนั้น นอกจากจวนอ๋องหวยหยางก็มีจวนอ๋องหนานหลิง อ๋องหวยหยางประจำอยู่ชายแดน ไม่อาจกลับมาได้ ส่วนท่านอาหนานหลิงเหมาะสมยิ่ง เพียงแต่ไทเฮาฝังพระศพที่เขาหลวนชิง ซึ่งเป็นสุสานของพระเชษฐา ท่านอาเป็นผู้อาวุโส จะไปก็ไม่เหมาะ...”