ยามราตรี ตำหนักฟงลวนยังคงจุดเทียนสว่าง
ฉีกุ้ยเฟยอ่านสมุดบัญชีจบแล้ว จึงเอ่ยถามขึ้นเป็นพิเศษว่า “วันนี้ฝ่าบาทเสด็จไปตำหนักกวนจวีอีกแล้วหรือ”
ตงเซี่ยพยักหน้าอย่างระมัดระวัง “วันนี้ได้ยินมาว่ากุ้ยเฟยกู้ประชวร ฝ่าบาททรงตรวจรายงานเสร็จก็เสด็จไปตำหนักกวนจวีเพคะ”
“ประชวรอย่างนั้นหรือ?” ฉีกุ้ยเฟยเบ้ปาก “ก็แค่มีประจำเดือน ฝ่าบาทกลับทรงห่วงใยราวกับเป็นเรื่องใหญ่โต แต่พูดไปแล้ว ร่างกายของนางฟื้นตัวดีจริง ๆ เพิ่งคลอดลูกแฝดได้สามหรือสี่เดือน ประจำเดือนก็กลับมาแล้ว”
นางเหลือบมองไปด้านข้างเล็กน้อย หวังเจี๋ยอวี่กับเสิ่นผินก็อยู่ที่นั่นด้วย “ตั้งแต่ฝ่าบาทเสด็จกลับจากพระตำหนักรอง ดูเหมือนจะไม่เคยประทับค้างคืนที่ใด นอกจากตำหนักกวนจวีแล้วกระมัง?”
สีหน้าของทั้งสองพลันหม่นลง หวังเจี๋ยอวี่กัดฟันกล่าว “บางครั้งฝ่าบาททรงเห็นแก่ที่องค์ชายเสด็จมา ก็เพียงตรัสด้วยครู่หนึ่ง ก่อนจะเสด็จกลับไปตำหนักกวนจวี หากเป็นเพียงที่หม่อมฉันก็คงแล้วไปเถิด อย่างไรเสียหม่อมฉันก็เป็นเพียงเจี๋ยอวี่ มิใช่แม้แต่ผิน ฝ่าบาทไม่ใส่พระทัยก็สมควรแล้ว” นางเปลี่ยนน้ำเสียง “แต่พระนางทรงเป็นถึงกุ้ยเฟย อีกทั้งยังเป็นธิดาของสกุลฉี ฝ่าบาทยังทรงปฏิบัติต่อพระนางอย่างไม่ใส่พระทัยเช่นนี้ หม่อมฉันเห็นแล้วช่างไม่เป็นธรรมกับพระนางยิ่งนัก”
“ถึงข้าจะเป็นกุ้ยเฟยแล้วอย่างไร ฝ่าบาททรงโปรดเสด็จไปตำหนักกวนจวี หรือข้าจะจับพระองค์มาที่นี่ได้หรือ?” ฉีเมี้ยวจะกล่าวว่าไม่ขุ่นเคืองก็คงไม่ใช่ เพียงแต่นางเป็นกุ้ยเฟย จึงจำต้องวางตนอย่างใจกว้างและรอบคอบ “ยามนี้ในวังมีองค์ชายเพียงหกพระองค์ ที่ตำหนักนางก็มีอยู่ถึงครึ่งหนึ่งแล้ว ยังไม่นับองค์ชายใหญ่ของไป๋ผินที่สนิทสนมกับตำหนักกวนจวี หากเป็นเช่นนี้ต่อไป การแต่งตั้งฮองกุ้ยเฟย กระทั่งขึ้นเป็นฮองเฮาก็คงอยู่ไม่ไกล”