เสิ่นหลินกับเฟยจื่อช่วยกันตรวจสอบยาต้มทั้งภายในและภายนอก เมื่อเห็นว่าไม่มีปัญหาแล้วจึงนำมาถวายกู้ชิงเจา “ยาเป็นเพียงยาบำรุงธรรมดา ไม่มีปัญหาเพคะ”
กู้ชิงเจามองยาสีดำขลับในถ้วย ก่อนถอนหายใจเบา ๆ “คงเป็นข้าที่ระแวงเกินไปกระมัง”
“พระสนมระมัดระวังไว้ย่อมถูกต้องแล้วเพคะ” เสิ่นหลินยกผลไม้แช่อิ่มมาให้ “แต่เฉาสู่ทำหน้าที่หมอหลวงในวังมาหลายปี คิดว่าคงไม่มีทางผิดพลาดเพคะ”
กู้ชิงเจาพยักหน้า แล้วกินยาคู่กับผลไม้แช่อิ่ม
นางกำลังรู้สึกขมในปากและคิดจะหาอะไรมาแก้รสขม ไป๋ผินก็เดินลมพัดเข้ามาอย่างเร่งร้อน
“ทั่วทั้งวัง คงมีเพียงเจ้านี่แหละที่ยังนั่งนิ่งอยู่ได้” สีหน้าของนางดูร้อนใจยิ่งนัก
“เกิดเรื่องใดขึ้นหรือ?” กู้ชิงเจาถามอย่างสงสัย
“วันนี้ในที่ประชุม ขุนนางทั้งหลายพูดถึงเรื่องแต่งงานขององค์หญิงใหญ่ทั้งสองพระองค์ ไม่รู้ว่าอย่างไรจึงวกไปพูดถึงเรื่องแต่งตั้งฮองเฮาเสียได้”
“ตั้งแต่ฝ่าบาทขึ้นครองราชย์ ขุนนางทั้งหลายก็เรียกร้องให้แต่งตั้งฮองเฮากันไม่หยุด เรื่องนี้หาใช่เพิ่งเกิดขึ้นวันสองวันเสียเมื่อไร” กู้ชิงเจายังคงสงบนิ่ง
“แต่คราวนี้ไม่เหมือนเดิม” ไป๋ผินดื่มน้ำชาคำใหญ่เพื่อดับกระหาย ก่อนกล่าวต่อ “ฝ่าบาทก็ทรงยอมรับแล้ว ยามนี้เหล่าขุนนางกำลังโต้เถียงกันว่าใครควรเป็นฮองเฮา” นางดูตื่นตระหนกยิ่ง “หากเป็นผู้อื่นก็ช่างเถิด แต่หากสกุลเผยได้เป็นฮองเฮา...”
ชีวิตนับจากนั้นคงยากจะจินตนาการ
กู้ชิงเจาเผยสีหน้าประหลาดใจขึ้นมาได้ยาก “เจ้าว่าฝ่าบาทก็ทรงยินยอมแต่งตั้งฮองเฮาแล้วหรือ?”
“ใช่แล้ว” นางพยักหน้า แววตาเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง “บางทีฝ่าบาทคงทนฟังเหล่าขุนนางพร่ำบ่นไม่ไหวแล้ว ยามนี้วังเฟิ่งหัวของเผยกุ้ยเฟยมีผู้คนเข้าออกคึกคักเหลือเกิน”