กู้ชิงเจายกจอกเครื่องดื่มขึ้นจิบตามใจ ก่อนคลี่ยิ้มบาง ๆ “แม้ยามที่สกุลอวี๋เป็นเหลียงเฟย ก็ยังไม่มีนิสัยเช่นนี้ ถูกลดขั้นลงแล้วกลับยิ่งทำอะไรตามอำเภอใจได้มากกว่ายามก่อนหรือ?”
ไป๋ผินแค่นเสียงเย็นชา “ข้าเพียงไม่รู้ว่าใครกันที่ร้อนใจจนเที่ยวคว้าฟาง ทุกเรื่องเหลวไหลเช่นนี้ยังโยงไปถึงสกุลอวี๋ได้”
แม้สกุลอวี๋จะโง่เขลา แต่ก็หาใช่คนไร้สมอง จะก่อเรื่องเช่นนี้ขึ้นมาโดยไร้เหตุผลได้อย่างไร
กู้ชิงเจาส่ายหน้าเช่นกัน
ผู้ที่ทำเรื่องเช่นนี้ได้ หากมิใช่สายลับที่กองทัพศัตรูส่งมา ก็มีแต่คนที่สมองไม่ปกติเท่านั้น
“แต่พูดถึงเรื่องนี้แล้วก็น่าแปลก ยามเดือนหกริมฝั่งแม่น้ำหวงเหอยังไม่เกิดภัยใหญ่ ผู้ใดว่างจนเที่ยวเล่าข่าวไร้มูลเช่นนี้กัน?” แม้บัดนี้เรื่องดังกล่าวจะกลายเป็นความจริงแล้ว ทว่ากลับชวนให้รู้สึกพิกลอยู่ทุกแห่งหน ไป๋ผินจิบชาคลายร้อน ก่อนส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจ “หรือจะมีผู้ใดหยั่งรู้อนาคตได้?”
คำพูดนี้ย่อมเป็นเพียงการหยอกเย้า
ทว่ามือที่กู้ชิงเจาถือถ้วยกลับชะงักไปเล็กน้อย
ภาพของคนผู้หนึ่งพลันปรากฏขึ้นในห้วงความคิด
ขณะนั้นเอง ฟางฉีก็เร่งรุดมาถึง เหงื่อไหลท่วมหน้าผาก ใบหน้าซีดเผือด
“พระสนม แย่แล้ว อวี๋โจวเกิดแผ่นดินไหว!”
ณ ตำหนักใหญ่เผิงไหล ขุนนางทั้งหลายมาชุมนุมกัน ขุนนางผู้หนึ่งหน้าซีดเผือด ก้าวออกมารายงาน
“อวี๋โจวตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของต้ายง ภูมิประเทศภายในแคว้นซับซ้อน มีทั้งที่ราบ ภูเขาสูง และเนินเขา นับแต่มีบันทึกประวัติศาสตร์มา ที่นี่ก็เป็นเขตแผ่นดินไหวบ่อยครั้ง ในปีก่อน ๆ แม้ไม่เคยเกิดภัยใหญ่เช่นนี้ ทว่าปีนี้ภัยแล้งยังไม่สิ้นสุด ก็เกิดแผ่นดินไหวขึ้นฉับพลัน พื้นดินที่แห้งแข็งและแตกระแหงยิ่งเปราะร่วน จึงทำให้บ้านเรือนพังถล่ม แม่น้ำเปลี่ยนทางไหล ในพื้นที่ร้ายแรงยิ่งกว่านั้น ถึงกับเกิดภูเขาเคลื่อนทรุด”