“ดึกดื่นน้ำค้างแรงเช่นนี้ เหตุใดเจ้าจึงมาที่นี่” ถังอวิ๋นตกใจจนทำพู่กันชาดหล่น รีบลุกขึ้นประคองนาง
“กลางคืนหม่อมฉันนอนไม่หลับ คาดว่าฝ่าบาทคงยังมิได้บรรทม จึงทำของกินมาถวายเพคะ” นางสวมเสื้อคลุมหนาหนัก คลี่ยิ้มบาง ๆ พลางเดินไปยังโต๊ะทรงงาน
เมื่อทั้งสองนั่งลงแล้ว หงเชาก็รีบยกกล่องอาหารหนักอึ้งมาวางบนโต๊ะ กู้ชิงเจาไม่ปล่อยให้ผู้อื่นช่วย นางหยิบซุปเป็ดย่างตุ๊กตาและของว่างหลายอย่างออกมาด้วยตนเอง จากนั้นตักน้ำแกงร้อน ๆ ถ้วยหนึ่งยื่นให้ถังอวิ๋น “หม่อมฉันได้ยินอู่อิงบอกว่า ฝ่าบาทเสวยมื้อกลางวันตั้งแต่ยามบ่ายแล้ว ผ่านมาตั้งนานถึงเพียงนี้ เหตุใดฝ่าบาทจึงไม่รับสั่งให้จัดสำรับเพคะ”
ถังอวิ๋นรับถ้วยมา ยิ้มบาง ๆ “พอยุ่งขึ้นมาก็ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท บัดนี้ได้กลิ่นหอมหวานของน้ำแกง จึงเพิ่งรู้สึกหิวขึ้นมา”
อู่อิงยกชานมวัวเข้ามาพอดี เอ่ยอย่างยินดีว่า “เช่นนั้นฝ่าบาทเสวยสักหน่อยเถิดพ่ะย่ะค่ะ จะได้รองท้อง”
ถังอวิ๋นตักน้ำแกงขึ้นมาจิบ ความอุ่นแผ่ซ่านลงสู่ท้อง ในชั่วพริบตากล้ามเนื้อที่เกร็งตึงไปทั่วร่างก็ผ่อนคลาย ความเหนื่อยล้าสลายไปกว่าครึ่ง คิ้วตาคลายลงอย่างไม่รู้ตัว แววขบขันแผ่ซ่านในดวงตาเรียวหางตาดอกท้อ
กู้ชิงเจารับชานมวัวจากมืออู่อิง แล้วยื่นให้เขา “ดูท่าอู่อิงจะรู้ใจฝ่าบาท ชานมวัวนี้ช่วยให้จิตใจสงบและบำรุงกระเพาะได้ดีที่สุด ฝ่าบาทลองเสวยสักคำเถิดเพคะ”
ถังอวิ๋นยิ้มพลางปรายตามองอู่อิง รู้ว่าเขาทำไปเพราะหวังดี จึงไม่ถือสาเรื่องเล็กน้อยที่เปลี่ยนชารสเข้มเป็นชานมวัว
เพราะในใจยังห่วงฎีกา เขาจึงกินรองท้องเพียงไม่กี่คำ วางชามกับตะเกียบลง แล้วล้างมือไปพลางกล่าวกับกู้ชิงเจาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนไปพลางว่า “เราให้คนเตรียมเกี้ยวอุ่นไว้แล้ว เจ้ามีครรภ์อยู่ คราวหน้ามีเรื่องเช่นนี้ก็ให้คนข้างล่างจัดการเถิด”