ถ้วยชาในมือฉีเมี้ยวพลันร่วงลงพื้น เศษกระเบื้องแตกกระจายเกลื่อน
เสียงดังจากเรือนตงหน่วนเก๋อทำให้ถังอี้ซึ่งอยู่ในห้องรับฝั่งตะวันออกตกใจ เขาวางพู่กันลงแล้วรีบมาที่นี่ โดยมีเจี่ยวเยว่ตามมาติด ๆ
“เสด็จแม่ เกิดอะไรขึ้นพ่ะย่ะค่ะ?”
ฉีเมี้ยวพยายามข่มความตื่นตระหนกในใจ “ไม่มีอะไร” นางหันไปมองถังอี้ “อี้เอ๋อร์ ไปตำหนักข้างก่อนเถิด เสด็จแม่มีเรื่องต้องหารือ”
แม้ถังอี้จะยังเยาว์วัย แต่จิตใจว่องไว เขารู้ว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว
เขาหลุบตา เม้มริมฝีปาก “พ่ะย่ะค่ะ”
ฉีเมี้ยวมองเขาเดินออกไป เพียงชั่วครู่ร่างกายก็อ่อนยวบ นางหลับตาลงด้วยใจหนักอึ้ง พลันคาดเดาผลลัพธ์ที่จะตามมาได้แล้ว
“ตงเซี่ย ช่วยแต่งหน้าให้ข้า ข้าจะไปพระตำหนักจื่อเฉิน”
“เหนียงเหนียงคิดว่า หากไปพระตำหนักจื่อเฉินยามนี้ ฝ่าบาทจะเปลี่ยนพระทัยได้หรือเพคะ?” เจี่ยวเยว่ก้าวเข้ามาแทนที่ตงเซี่ย
ฉีเมี้ยวค่อย ๆ ลืมตา แววตาพร่าไหวเล็กน้อยยามมองเจี่ยวเยว่ “ท่านป้า...รู้เรื่องหมดแล้วหรือ?”
“หลายวันมานี้ เหนียงเหนียงปิดบังบ่าว ลอบติดต่อกับเหม่ยเหรินสกุลเสิ่นอยู่ไม่น้อย แม้บ่าวไม่รู้ว่าเหนียงเหนียงหารือเรื่องใดกับนาง แต่ถึงยามนี้ เรื่องที่ไม่ควรรู้ บ่าวก็ล้วนรู้หมดแล้ว” เจี่ยวเยว่ผิดหวังอย่างยิ่ง “เหนียงเหนียง...สุดท้ายก็ลงมือจนได้”
ฉีกุ้ยเฟยเหลือบมองนาง มิได้ตอบ
เจี่ยวเยว่รู้จักนิสัยของนางดี แต่เพราะเป็นเช่นนี้ จึงยิ่งอดทอดถอนใจมิได้
“เหนียงเหนียงทราบหรือไม่ว่าเกิดเพลิงไหม้ที่ตรอกหย่งหยาง?”
ฉีเมี้ยวไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางจึงถามเช่นนั้น “เขาหลวนชิงก็มิได้ประสบภัยธรรมชาติหรือ?”
เจี่ยวเยว่ส่ายหน้า “เขาหลวนชิงเป็นภัยธรรมชาติ แต่ตรอกหย่งหยางมิใช่”