ตงเซี่ยรู้จักอุปนิสัยของผู้เป็นนายดีที่สุด ถ้อยคำนี้นับว่าตรงกับใจนางพอดี
“นางไม่เคยลืมเซ่นไหว้ทุกวันจริงหรือ?” ฉีเมี้ยวถามอย่างกังขา “หรือจงใจทำให้ผู้อื่นเห็นกัน?”
“แต่นางป่วยหนักเป็นเรื่องจริงแท้ ต่อให้นางทำให้ผู้อื่นเห็น ขณะเจ็บป่วยยังขยันขันแข็งถึงเพียงนี้ ก็นับว่าหาได้ยากยิ่งแล้ว” ตงเซี่ยมองเรื่องนี้ได้ทะลุปรุโปร่ง “ยามนี้กุ้ยเฟยตำหนักกวนจวีสั่งคนกำชับไว้แล้ว สกุลอู๋ก็ได้รับบทเรียนแล้ว ท่านก็ฉวยโอกาสยุติเรื่องนี้เสียเถิด ไยต้องใส่ใจนางอีก? ยามนี้ยังอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ เรื่องที่ท่านต้องจัดการมีมากมาย พรุ่งนี้องค์หญิงทั้งสองก็จะเข้าวังมาเข้าเฝ้า ต่อให้ท่านไม่เห็นว่าเหน็ดเหนื่อย คนทั้งตำหนักฟงลวนยังห่วงพระวรกายของท่านเลยเพคะ”
ฉีเมี้ยวค้อนนาง “เจ้านี่นะ”
ดูท่าความขุ่นเคืองจะคลายลงแล้ว
“ยามนี้กุ้ยเฟยกู้กับไป๋ผินไปตำหนักฉืออันแล้ว พวกเราก็ไปด้วยกันเถิดเพคะ?”
“เตรียมเกี้ยวเถิด”
วันนี้เมื่อเสร็จสิ้นพิธีไว้ทุกข์ ก็ใกล้พลบค่ำแล้ว
ตานชิงพาถังเจ๋อกลับตำหนักกวนจวีก่อน ส่วนกู้ชิงเจาเลี้ยวไปยังตำหนักชิงหยาง
ตำหนักชิงหยางเป็นพระตำหนักสามชั้นสองลาน แม้ไม่หรูหราตระการตาเท่าตำหนักที่เหล่าสนมเอกและสนมชั้นสูงประทับอยู่ก่อนหน้า ทว่าการตกแต่งภายในกลับมีเอกลักษณ์ ฉากกั้นและม่านแขวนแต่ละแห่งล้วนประณีตงดงาม เครื่องดอกไม้กับของเก่าเรียงสลับกัน ข้างฉากคลุมพื้นยังมีนกแก้วขนสีเขียวมรกตสองตัวเกาะอยู่ พอเห็นคนมาก็ร้องว่า “ขอทรงพระเจริญ ขอทรงพระเจริญ” นอกจากความสง่างามแล้ว ยังชวนให้รู้สึกเพลิดเพลินอีกด้วย