พริบตาเดียวก็ถึงวันที่ 16 เดือนเก้า ซึ่งเป็นวันสุดท้ายของช่วงไว้ทุกข์อย่างเคร่งครัดครบหนึ่งเดือนของไทเฮา
ผ้าขาวในวังถูกเก็บออกจนหมด ตำหนักฉืออันก็กลับคืนสู่สภาพเดิมเกือบทั้งหมด
แม้ช่วงไว้ทุกข์อย่างเคร่งครัดจะผ่านพ้นไปแล้ว เหล่าสนมไม่จำเป็นต้องไปไว้อาลัยที่ตำหนักฉืออันทุกวัน ทว่าการไว้ทุกข์ของแผ่นดินยังไม่สิ้นสุด เพื่อหลีกเลี่ยงสิ่งอัปมงคล ทั้งในและนอกวังยังคงงดการขับร้องร่ายรำและความบันเทิงทั้งปวง เหล่าสนมในฝ่ายในก็ไม่อาจเปลี่ยนมาสวมอาภรณ์สีสันฉูดฉาดได้ในทันที
งานมงคลสมรสของชาวบ้านยังจัดได้ นับว่าเป็นการเติมสีสันให้เมืองหลวงอยู่บ้าง
วันนี้อากาศแจ่มใสหาได้ยาก ตำหนักกวนจวีมีแขกหายากสองคนมาเยือน
“ก่อนหน้านี้พวกเราติดธุระ หลังจากมาเยี่ยมคราวหนึ่งก็ไม่กล้ามารบกวนกุ้ยเฟยอีก วันนี้ถือวิสาสะมาเยือน หวังว่ากุ้ยเฟยจะไม่ถือโทษ”
ที่แท้ก็คือองค์หญิงใหญ่ฝูอันและฝูฮุ่ย
แม้องค์หญิงใหญ่ทั้งสองจะอยู่คนละแห่ง คนหนึ่งพำนักในเมืองหลวง อีกคนอยู่ไกลถึงหลูหลิง แต่ก็ส่งจดหมายติดต่อกันอยู่เสมอ อีกทั้งยังมีมิตรภาพฉันพี่น้องที่สั่งสมมานานกว่าสิบปี บัดนี้ได้กลับมาอยู่ด้วยกัน จึงยิ่งสนิทสนมไม่ห่างกันกว่าก่อน
“องค์หญิงใหญ่ทั้งสองอุตส่าห์มาเยือน ข้าจะถือโทษได้อย่างไร” กู้ชิงเจารีบสั่งคนด้านล่างให้ชงชา “อย่าได้เกรงใจ เชิญนั่งเถิด”
ฝูอันประคองท้องน้อยไว้เบา ๆ ก่อนค่อย ๆ นั่งลงบนเก้าอี้ไม้หนานมู่ที่ปูเบาะขนฟูไว้สองชั้น สีหน้าหนักอึ้ง “นับแต่จากกันในครานั้น ข้าก็แทบไม่ได้เข้าเมืองหลวง ไม่คิดเลยว่าคราวนี้กลับมา จะได้เห็นเพียงพระพักตร์ของเสด็จแม่เป็นครั้งสุดท้าย...”
เดิมทีนางเป็นคนเข้มแข็ง ทว่าวันนี้พอเข้ามาในตำหนักกวนจวี ทุกสิ่งยังคงเหมือนเดิม จึงทำให้นางนึกถึงเรื่องราวในปีที่ออกเรือน ความโศกเศร้าพลันเอ่อท้น “ตอนราชโองการมาถึง ข้ายังไม่กล้าเชื่อ แม้อยู่ในวังมาหลายวันแล้วก็ยังรู้สึกเหมือนฝันไปอยู่ดี ข้าคิดอยู่เสมอว่าเสด็จแม่ยังอยู่ คอยยิ้มแย้มกำชับเรื่องหลังแต่งงานของข้ากับพี่สาม”
กล่าวมาถึงตรงนี้ สองพี่น้องก็ร่ำไห้กอดกัน