ยามค่ำถังเจ๋อกลับมาได้ยินเรื่องนี้ ก็ยินดีจนออกนอกหน้า ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ “เจ๋อร์จะได้ไปเรียนพร้อมพี่ชายพี่สาวแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
กู้ชิงเจาเห็นเขาเป็นเช่นนี้ก็อดหัวเราะมิได้ “คราวพี่ใหญ่ของเจ้าไปสำนักศึกษาหลวง ซึมเซาอยู่หลายวันเชียว เจ้านี่กลับอยากไปเสียเอง”
“เหตุใดถึงไม่อยากไปเล่าพ่ะย่ะค่ะ?” ถังเจ๋อไม่เข้าใจ “พี่ชายพี่สาวอยู่ที่นั่นกันหมด”
กู้ชิงเจาไม่อยากดับความกระตือรือร้นของเขา จึงกล่าวอย่างจริงจังว่า “การไปสำนักศึกษาหลวงมิใช่เรื่องเล็ก หากเจ๋อร์ไปแล้วก็ต้องทำให้สำเร็จจนถึงที่สุด ต้องเชื่อฟังอาจารย์ ห้ามล้มเลิกกลางคัน และห้ามวางท่าใหญ่โต เจ๋อร์เข้าใจหรือไม่?”
ถังเจ๋อพยักหน้า สีหน้าจริงจังยิ่ง “เสด็จแม่เคยตรัสว่า ให้เข้มงวดกับตนเองและตั้งใจให้มั่นแต่แรกจนจบ เจ๋อร์จะขยันหมั่นเพียรพ่ะย่ะค่ะ”
เด็กน้อยตัวจิ๋วยังเป็นก้อนแป้งนุ่มนิ่มแท้ ๆ ทว่าพูดจาราวกับผู้ใหญ่เต็มตัว
กู้ชิงเจาเห็นแล้วกลับรู้สึกปวดใจอยู่ไม่น้อย นางเอ่ยเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว “เสด็จแม่หวังให้เจ้าได้สร้างนิสัยที่ดีตั้งแต่เล็ก แต่ยามนี้เจ้ายังเด็ก ไม่จำเป็นต้องเข้มงวดกับตนเองจนเกินไป เสด็จแม่เพียงหวังว่าเจ้าไปสำนักศึกษาหลวงแล้วจะมีความสุข”
“เจ๋อร์ทราบพ่ะย่ะค่ะ” เขาซบอยู่ในอ้อมแขนกู้ชิงเจา เงยใบหน้าน้อย ๆ ขึ้น ดวงตาดอกท้อซึ่งเหมือนถังอวิ๋นไม่มีผิดเปล่งประกายเจิดจ้า เอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “เสด็จแม่ดีที่สุดเลยพ่ะย่ะค่ะ~”
นางยิ้มพลางลูบศีรษะเขา “เจ้านี่นะ”
ช่างรู้จักออดอ้อนเสียจริง
ต่างจากพระบิดาของเขาอยู่บ้าง