อายุยังน้อยเพียงนี้ก็ถูกบังคับให้มาเข้าเรียนเสียแล้ว
ช่างน่าสงสารยิ่งนัก~
“พอเถิด อย่าพูดอีกเลย อาจารย์เฉินใกล้จะมาแล้ว”
เหล่าบัณฑิตที่เมื่อครู่ยังทอดถอนใจด้วยความรู้สึกนานัปการ พลันหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดหวั่น “อาจารย์เฉินเข้มงวดนัก รีบไป รีบไป!”
ในห้องเรียนด้านในสุดของระเบียง ถังควาน ถังอี้ และซื่อจื่อจากราชสกุลอีกหลายคนกำลังล้อมวงสนทนากับถังเจ๋อน้อย ด้านบน อาจารย์หนุ่มผู้สอนหนังสือเหลือบเห็นกู้เสวียนเข้ามาพอดี จึงรีบกำมือวางไว้ใต้ปากแล้วกระแอมเบา ๆ
ถังควานเห็นดังนั้นก็รีบนั่งตัวตรงอย่างว่าง่าย ทั้งยังไม่ลืมเตือนน้อง ๆ หลายคน “อาจารย์มาแล้ว นั่งให้เรียบร้อย!”
ถังเจ๋อซึ่งนั่งอยู่ตรงกลางแถวหน้า ถูกพี่รองถังอี้คอยจัดท่านั่งให้ด้วยความไม่ประสีประสา ก่อนจะนั่งหลังตรงตามคำสอน
ครั้นกู้เสวียนก้าวเข้าประตู สิ่งที่เห็นคือเด็กน้อยกลุ่มหนึ่งนั่งเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่บนเบาะกลมใบเล็ก ราวเจ็ดแปดคน มีทั้งชายหญิง ล้วนมีอายุไม่ถึงสิบขวบ ต่างวางสองมือไว้บนโต๊ะหนังสือตรงหน้า ดวงตากลมโตใสกระจ่างคู่หนึ่งจ้องมองเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ท่าทางว่าง่ายและสงบเสงี่ยม
โอ้โฮ~
หัวใจใต้เท้ากู้แทบละลายเมื่อได้เห็น
เขาลูบเคราด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างไพล่ไว้ด้านหลัง ใบหน้าเปี่ยมเมตตาและสุขุม สายตากวาดผ่านเด็กน้อยทีละคน ก่อนจะหยุดอยู่ที่เด็กทารกตรงกลางแถวหน้า
แล้วก็ไม่อาจละสายตาได้อีก
ดวงตาคู่นี้ จมูกนี้ หน้าตางดงามได้รูปเช่นนี้ มิใช่ลูกสาวของชิงเจาในบ้านข้าหรอกหรือ?
โอ้โห ช่างน่าเอ็นดูเสียจริง~