กู้เสวียนกวาดตามองเหล่าองค์ชาย ใบหน้าแก่ชราฉายแววชื่นชม «องค์ชายทุกพระองค์ยังทรงพระเยาว์ ทว่ากลับทรงเข้าใจหลักพี่น้องรักใคร่ปรองดองกัน นับว่าหาได้ยากยิ่ง» เขาเก็บไม้เรียวกลับ «เมื่อเป็นเช่นนี้ ความผิดขององค์ชายใหญ่ในห้องเรียนวันนี้ก็ละเว้นได้ เพียงแต่องค์ชายใหญ่ในฐานะพี่ชาย ย่อมควรประพฤติตนเป็นแบบอย่าง»
ถังควานรู้ดีว่าน้องชายทั้งหลายช่วยตนไว้ จึงทั้งละอายใจและน้อมรับคำสั่งสอนของกู้เสวียน ก่อนประสานมือกล่าวอย่างนอบน้อมว่า «ศิษย์รู้ผิดแล้ว จะปรับปรุงตนอย่างแน่นอน»
«รู้ผิดแล้วแก้ไข นับเป็นความดีอันประเสริฐ» กู้เสวียนพยักหน้าชื่นชมติดกันหลายครั้ง ก่อนเดินไปยังด้านหน้าแล้วค่อย ๆ นั่งลง «คิดใคร่ครวญควบคู่กับลงมือทำ ย่อมทำให้เกิดความเข้าใจได้ดีที่สุด บัดนี้ทุกท่านจงเขียนด้วยตนเอง หากมีข้อสงสัยหรือข้อคิดใด ล้วนแบ่งปันกันในห้องเรียนได้»
«ขอรับ»
หลังจากถูกขัดจังหวะไปเมื่อครู่ เหล่าศิษย์ก็สำรวมกิริยามากขึ้น คราวนี้แม้แต่ถังควานผู้ซุกซนที่สุดยังเริ่มตั้งใจ คนอื่น ๆ ย่อมไม่กล้ากำเริบอีก
เด็กน้อยตัวเล็กตัวจ้อยนั่งก้มหน้าเขียนหนังสือกันทีละคน นอกจากตั้งอกตั้งใจแล้ว ยังหาได้ยากที่จะสงบเสงี่ยมเชื่อฟังเช่นนี้
กู้เสวียนเห็นดังนั้นก็พึงพอใจ สายตาอดเลื่อนไปยังหลานชายตัวน้อยไม่ได้
ถังเจ๋อนั่งหลังตรงมาแต่เล็ก อีกทั้งยังได้รับการสั่งสอนจากถังอวิ๋นและกู้ชิงเจาด้วยตนเอง แม้จะเป็นเด็กที่อายุน้อยที่สุดในห้องเรียน ท่าทางยามจับพู่กันเขียนหนังสือกลับดูเป็นระเบียบกว่าพวกที่โตกว่าเสียอีก
ชั่วขณะนั้น เขาพลันนึกถึงบุตรชายและบุตรสาวคู่นั้นขึ้นมา
เมื่อครั้งยังเยาว์วัย ท่านลุงและมารดาของเขาก็เคยนั่งเขียนหนังสืออยู่ใต้หน้าต่าง ชายเสื้อพลิ้วไหวตามลมเช่นนี้