ทางด้านกู้ชิงเจายังมิได้กลับตำหนัก ขณะกำลังจะขึ้นเกี้ยว ชิงฝางกูกูก็เข้ามาเรียกนางไว้
“พระสนมเหลียง ไทเฮายังอยากรั้งท่านไว้สนทนาอีกสักครู่เพคะ”
เมื่อกลับถึงตำหนักฉืออัน ไทเฮาก็ดึงมือนางอย่างสนิทสนมให้นั่งลง “เจ้าเฉลียวฉลาดมาแต่ไหนแต่ไร มีเรื่องหนึ่งที่ข้าคิดทบทวนอยู่หลายคราแล้ว ไม่มีผู้ใดเหมาะสมไปกว่าเจ้า”
เรื่องที่ทำให้ไทเฮาจริงจังถึงเพียงนี้ ย่อมเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง กู้ชิงเจานั่งตัวตรง “หม่อมฉันมีความสามารถน้อย เกรงว่าจะทำให้ไทเฮาทรงมองผิดไปเพคะ”
“ข้าเชื่อว่าสายตาตนเองยังไม่ผิดพลาด” ไทเฮายิ้มพลางตบหลังมือนางเบา ๆ “เจ้าอย่าเพิ่งกังวล เรื่องที่ข้าอยากพูดกับเจ้า คือเรื่องไทเฮาหลี”
ไทเฮาทอดถอนใจเบา ๆ แววตาฉายความเศร้าสร้อย “เจ้าก็รู้ว่า ฝ่าบาททรงเจ็บช้ำพระทัยเพราะเรื่องในอดีต จึงมิได้เสด็จไปเยี่ยมตำหนักโซ่วอันมานานแล้ว ขุนนางฝ่ายหน้าอาศัยเรื่องนี้ถวายฎีกาอยู่ไม่ขาด แต่พระองค์ก็ทรงเพิกเฉยเสียทั้งหมด ต้ายงให้ความสำคัญกับความกตัญญูมาแต่ไหนแต่ไร เหล่าขุนนางไม่สนใจว่าพระองค์เคยทรงได้รับความไม่เป็นธรรมหรือไม่ ขอเพียงไม่เคารพพระมารดาผู้ให้กำเนิด ไม่ว่าอย่างไรก็ถือเป็นความผิดใหญ่หลวง พระองค์เพิ่งขึ้นครองราชย์ได้ไม่นาน หากต้องมีชื่อเสียงว่าอกตัญญูติดตัวอีก ย่อมถูกผู้คนลับหลังนินทาว่าร้าย ซึ่งไม่เป็นผลดีต่อการปกครองแผ่นดินของพระองค์”
“ข้าคิดว่า หากช่วยให้ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกคู่นั้นดีขึ้นได้บ้าง แรงกดดันเบื้องหน้าของอวิ๋นเอ๋อร์ก็จะลดลง เรื่องนี้ข้าเองก็ใคร่ครวญมานาน ประการแรก ในวังหลวงนี้ เจ้าเป็นคนที่อวิ๋นเอ๋อร์โปรดปรานที่สุด หากเจ้าเป็นผู้เอ่ยปาก ตำหนักโซ่วอันกับขุนนางฝ่ายหน้าก็จะคิดว่าเป็นความประสงค์ของอวิ๋นเอ๋อร์ คำพูดจึงน่าเชื่อถือยิ่งขึ้น ประการที่สอง เจ้าเฉลียวฉลาดและสุขุม ไม่มีผู้ใดทำให้ข้าวางใจได้เท่าเจ้า”