เผยกุ้ยเฟยเห็นได้ชัดว่าแววตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทว่าไม่นานบนใบหน้าก็ปรากฏความโศกเศร้า นางถอนใจอย่างเจ็บปวดรวดร้าว “เฮ้อ เผลอครู่เดียวก็ผ่านไปหกเจ็ดปีแล้ว หากพี่หญิงใหญ่ยังอยู่...”
“ช่างเถิด ช่างเถิด” นางถอนใจ พลางมองสกุลฟาง “เจ้ากลับไปก่อน วันนี้ข้าไม่พบผู้ใดแล้ว”
สกุลฟางกล่าวลาอย่างว่าง่าย “คนตายไม่อาจฟื้นคืนชีพได้ เหนียงเหนียงอย่าได้เศร้าโศกจนเกินไป โปรดใส่ใจรักษาพระวรกายด้วยเพคะ”
เผยกุ้ยเฟยเพียงโบกมือ ยังคงเหม่อลอยอยู่ในภวังค์ ดูอ้างว้างยิ่งนัก
เย่ซินจึงขับไล่ทุกคนออกไป “เหนียงเหนียงทรงเปลี่ยนฉลองพระองค์ก่อน พวกเจ้าจงไปคอยที่ตำหนักตะวันตก ไม่ต้องอยู่ปรนนิบัติที่นี่”
ชั่วพริบตา ในตำหนักหลักก็เหลือเพียงนายบ่าวสองคน แม้แต่นางกำนัลที่ยืนปรนนิบัติอยู่ตรงประตูบานเลื่อนของตำหนักหลักเป็นนิจ ก็พากันออกไปแล้ว
“เตรียมของทุกอย่างพร้อมแล้วหรือยัง?”
“เตรียมพร้อมแล้วเพคะ ทั้งยังจัดเตรียมตามแบบแผนที่สูงกว่าทุกปี คัมภีร์ที่ให้คนคัดลอกก็เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ลายมือเลียนแบบของเหนียงเหนียง ผู้อื่นดูไม่ออกแน่นอนเพคะ” เย่ซินถามอย่างระมัดระวัง “เหนียงเหนียงจะเสด็จไปด้วยพระองค์เองหรือเพคะ?”
ทุกปีเมื่อถึงวันครบรอบการตายของคุณหนูใหญ่สกุลเผย เผยกุ้ยเฟยจะต้องคัดลอกพระคัมภีร์ด้วยตนเอง แล้วนำไปถวายเพื่อแสดงความอาลัย
ทว่าเผยกุ้ยเฟยในยามนี้ ไหนเลยจะยังมีความเศร้าโศกเช่นเมื่อครู่?
“ไปสิ ข้าจะไม่ไปได้อย่างไร?” มุมปากนางยกขึ้น ทว่ารอยยิ้มกลับไปไม่ถึงดวงตา “บุตรสาวสายตรงคนโตของสกุลเผยสูงศักดิ์เพียงใด วันครบรอบการตายของนาง น้องสาวอนุภรรยาอย่างข้าจะไม่ไปได้หรือ?” รอยยิ้มของนางยิ่งลึกล้ำ “ข้ายังต้องขอบคุณนางเสียด้วย หากนางไม่ตาย ข้าจะมีวันนี้ได้อย่างไร?”