ไป๋ไฉเหรินแย้มยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก «ใต้เท้ากู้มียามองค์ชายสามผู้เป็นที่โปรดปรานที่สุดของฝ่าบาทอยู่เคียงกาย ย่อมไม่ปรารถนาให้มีองค์ชายน้อยถือกำเนิดมาแบ่งความโปรดปรานจากฝ่าบาท นางยกอำนาจฝ่ายในทั้งหมดให้พระสนม หากวันหน้าภายในครรภ์ของเจิ้งเจี๋ยอวี่เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น มิต้องกลายเป็นความผิดของพระสนมหรือเพคะ? ส่วนใต้เท้ากู้ก็ไม่ต้องแปดเปื้อนเกี่ยวข้องแม้แต่น้อย ทั้งทำให้เจิ้งเจี๋ยอวี่สูญเสียบุตรได้ ทั้งทำให้พระสนมทำผิดพลาด ถึงตอนนั้นอำนาจฝ่ายในย่อมกลับคืนสู่ตำหนักกวนจวี»
แววตาของฉีกุ้ยเฟยไหววูบ ทว่าปากยังคงแข็งกร้าว «ใต้เท้ากู้กำลังตั้งครรภ์ จึงไม่อาจยุ่งเกี่ยวกับกิจการฝ่ายใน นางมิใช่คนต่ำช้าอย่างที่เจ้าพูด หยุดพูดได้แล้ว ข้าไม่เชื่อหรอก»
«หากใต้เท้ากู้ใจกว้างเที่ยงธรรมจริง ไฉนจึงให้ฟางฉีไปพูดกับนางกำนัลของเจิ้งเจี๋ยอวี่ว่า ‘เด็กในครรภ์ของเจิ้งเจี๋ยอวี่เก็บไว้ไม่ได้อีกแล้ว’ เล่าเพคะ? นี่เป็นคำที่นางกำนัลจากตำหนักเสียนฟางได้ยินกับหู หากพระสนมไม่เชื่อ หม่อมฉันจะพานางกำนัลผู้นั้นมาให้พระสนมไต่สวนด้วยพระองค์เองก็ได้เพคะ»
ตงเซี่ยที่อยู่ข้างกายขมวดคิ้ว เอ่ยเตือน «พระสนมทรงทราบดีว่าใต้เท้ากู้เป็นคนเช่นไร อย่าทรงเชื่อคำพูดของผู้อื่นไปเสียหมดนะเพคะ ไป๋ไฉเหรินกับกุ้ยเฟยไม่ลงรอยกันมานานแล้ว...»
ไป๋ซื่อเม้มปาก ในใจขุ่นเคืองที่ตงเซี่ยพูดมาก
นางเลิกคิ้ว ก่อนแย้มยิ้มอีกครา «พระสนมไม่เชื่อก็ช่างเถิด ถือเสียว่าหม่อมฉันไม่เคยพูด ขอให้ใต้เท้ากู้เป็นดังที่พระสนมตรัสจริง ๆ และมิได้คิดลอบใส่ร้ายพระสนมเช่นนี้ หม่อมฉันทูลลา»
ตงเซี่ยถลึงตามองแผ่นหลังของไป๋ซื่อ ก่อนหันกลับมาเกลี้ยกล่อม «ไป๋ซื่อปากคอคมคายนัก คำพูดของนางเชื่อถือไม่ได้ที่สุด พระสนม...»