“เหนียงเหนียง ผ้าแพรผืนนี้เป็นผ้าถวายใหม่ของปีนี้ เพิ่งส่งมาถึงพอดี ตรงกับเทศกาลไหว้พระจันทร์ จึงเหมาะกับบรรยากาศมงคลยิ่งนักเพคะ”
กู้ชิงเจาให้ไช่ไห่รับไว้ “เลือกอย่างละสองพับ ส่งไปให้เหล่าพระสนมที่เพิ่งได้รับแต่งตั้ง”
ไช่ไห่ไม่ค่อยแน่ใจ “รวมถึงตำหนักเสิ่นผินกับไฉเหรินแซ่ไป๋ด้วยหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“ใช่แล้ว นายหญิง เสิ่นผินเป็นคนตระกูลเสิ่น น่ารังเกียจที่สุด ส่วนไฉเหรินแซ่ไป๋ก็ยิ่งวางอำนาจกำเริบเสิบสาน พระองค์ยังทรงยอมมอบผ้าเนื้อดีเช่นนี้ให้นางทั้งสองอีกหรือเพคะ” ตานชิงเบ้ปาก “สู้เลือกของสักสองชิ้นส่งไปพอให้พ้นเรื่องไม่ดีกว่าหรือเพคะ”
“นับแต่กลับจากพระตำหนักรอง เหล่าขุนนางด้านนอกก็ไม่เคยว่างเว้น เรื่องที่พูดก็หนีไม่พ้นฝ่าบาทไม่โปรดปรานพระสนมที่เพิ่งได้รับแต่งตั้ง จนทำให้พวกนางถูกทอดทิ้ง ทั้งยังพาดพิงตำหนักกวนจวีอยู่ทุกแห่ง หากข้ายังหวงแม้แต่ของเหล่านี้ คงถูกยื่นฎีกาโจมตีจนพรุนเป็นตะแกรง” กู้ชิงเจาจิบเครื่องดื่มน้ำผึ้งแล้ววางลง “อย่างไรก็เป็นเพียงการแสดงให้เห็นภายนอกเท่านั้น ผ่านไปแล้วก็แล้วกัน”
“นายหญิงทรงรอบคอบยิ่งนัก” เสิ่นหลินพยักหน้ายิ้ม “อันที่จริงแม้จะเรียกว่าพระราชทาน แต่เหนียงเหนียงก็ทรงใจกว้าง ไม่ลำเอียงเข้าข้างผู้ใด คนนอกย่อมมีแต่กล่าวสรรเสริญ ทว่าในสายตาเสิ่นผิน นางซึ่งเป็นพระสนมขั้นผินได้รับของเท่ากับต้วนเป่าหลิน นั่นต่างหากที่ทำให้นางอึดอัดใจ”
ตานชิงพลันเข้าใจ จึงไม่รู้สึกเสียดายอีกต่อไป “เช่นนั้นบ่าวจะไปส่งด้วยตนเองเพคะ”
กู้ชิงเจายิ้มมองนาง ก่อนลุกขึ้น “เตรียมเกี้ยว ข้าจะไปตำหนักฉืออันก่อน อีกสักพักค่อยไปงานเลี้ยงในวัง”
ในตำหนักฉืออัน วันนี้ไทเฮาถึงกับเดินเล่นในลานได้โดยไม่ต้องให้ผู้ใดประคอง
เมื่อกู้ชิงเจามาถึงแล้วเห็นเช่นนั้น ก็ยินดีอย่างยิ่ง “วันนี้ดูพระวรกายของไทเฮามีชีวิตชีวากว่าสองวันก่อนเสียอีกเพคะ”
คงเพราะเดินจนเหนื่อย ไทเฮาจึงวางพระหัตถ์บนหลังมือของชิงฝาง พลางตรัสยิ้ม ๆ ว่า “เมื่อคืนยังรู้สึกไม่สบายอยู่บ้าง แต่พอตื่นเช้าวันนี้กลับรู้สึกปลอดโปร่งไปทั้งกาย ทุกอย่างดูสงบสุขไปหมด”