หลังปลอบพระชายารองฉีผู้กำลังเดือดดาลจนสงบลงแล้ว กู้ชิงเจาก็รีบกลับไปยังเรือนเล็กของตน ปักถุงหอมต่อทันที
ตานชิงมองแล้วรู้สึกปวดใจ เอ่ยว่า “ใกล้ค่ำแล้วนะเจ้าคะ นายหญิงพรุ่งนี้ค่อยปักต่อดีหรือไม่ ยามค่ำปักผ้าจะทำร้ายดวงตา”
“ผ่านมาตั้งเจ็ดวันแล้ว กำหนดสิบวันก็ใกล้เข้ามา อีกอย่างเหลือเพียงไม่กี่เข็มสุดท้ายเท่านั้น ทำเสร็จเร็ว ข้าจะได้สบายใจเร็วขึ้น”
หลายวันมานี้พระชายาอ๋องกักตัวนางไว้ที่เรือนหลักเพื่อเฝ้าปรนบาป กู้ชิงเจาจึงมีเวลาให้ปักถุงหอมเพียงเล็กน้อยในแต่ละวัน
ยังดีที่ฝีมือปักผ้าของนางมิได้แย่ ก่อนหน้านี้นางตั้งใจปักอย่างขอไปทีเกินไป บัดนี้แม้จะตั้งใจขึ้นสักหน่อย แต่ก็ไม่จำเป็นต้องปักถุงหอมให้ถังอวิ๋นสมบูรณ์แบบไร้ที่ติในคราวเดียว จึงยังพอทำไหว
เพียงแต่ยามค่ำคืนปักเข็ม แสงไฟไหววูบไปมา ทำให้ดวงตาพร่าล้า
นางเอียงศีรษะ ขยับบริเวณที่ร้อยด้ายเข้าใกล้เปลวเทียน จึงพอมองเห็นได้ชัด
ยามถังอวิ๋นก้าวเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ สิ่งที่เห็นก็คือกู้หรูเหรินของเขากำลังตั้งใจปักถุงหอมอยู่ใต้แสงไฟอย่างไม่ย่อท้อ
ใบหน้าตรงของนางงดงามสะดุดตายิ่งนัก แม้เห็นเพียงใบหน้าด้านข้าง ครึ่งหนึ่งถูกแสงไฟแต่งแต้มให้ดูสงบผ่อนคลาย ก็ยังแลดูอ่อนโยนอย่างยิ่ง
อ๋องตวนเหม่อมองอยู่นาน
นับแต่ถือกำเนิด เพราะมารดาผู้ให้กำเนิดอย่างหลี่ซื่อมีฐานะไม่สูง เขาจึงถูกย้ายไปยังตำหนักราชบุตร และมีนางนมคอยดูแลเป็นการเฉพาะ
ทุกครั้งที่นางกำนัลอานตัดเย็บเสื้อผ้าชั้นในให้เขา เขามักจินตนาการว่า วันหนึ่งมารดาหรือภรรยาในอนาคตอาจลงมือตัดเย็บสิ่งใดให้เขาด้วยตนเองสักชิ้น