“พระชายารองฉี ท่านอาศัยว่าตนเป็นที่โปรดปราน จึงไม่เห็นพระชายาอ๋องอยู่ในสายตาแล้วหรือ?” วันนี้พระชายาอ๋องก็มีโทสะเป็นพิเศษจริง ๆ
ชั่วพริบตา บรรยากาศพลันตึงเครียดราวกับดาบชักออกจากฝัก
“ตกลงเป็นข้าที่ไม่เห็นพระชายาอ๋องอยู่ในสายตา หรือพระชายาอ๋องทำผิดจนถูกตำหนิ จึงร้อนใจหาคนมาระบายโทสะกันแน่?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนในงานต่างตกตะลึง
พระพักตร์ของพระชายาอ๋องพลันแข็งค้าง
“เจ้าบังอาจนัก!”
พระชายารองฉีแค่นเสียง “หึ” ลุกขึ้นคำนับอย่างขอไปที “เมื่อครู่ข้าดื่มสุราแรงเกินไป รู้สึกอึดอัดกลางอก คงร่วมงานเลี้ยงต่อไม่ได้แล้ว”
กล่าวจบ นางก็สะบัดผ้าเช็ดหน้าแล้วเดินจากไปอย่างสง่างาม
ทิ้งไว้เพียงพระชายาอ๋องที่มีสีหน้าเคียดแค้น
“บังอาจ! ช่างบังอาจจริง ๆ!”
งานเลี้ยงค่ำครานี้ ในที่สุดก็ยืดต่อไปได้ไม่นาน ก่อนจะแยกย้ายกัน
เช้าตรู่วันถัดมา พระชายารองฉีก็ส่งคนมาเรียกนาง
“ของพระราชทานที่องค์ชายมอบให้แต่ละเรือนมาถึงแล้ว ลองดูของเจ้าเสียสิ”
อ๋องตวนไม่เคยตระหนี่กับบรรดาสตรีในเรือนหลัง
เพียงของที่มอบให้กู้ชิงเจาซึ่งเป็นหรูเหริน ก็มีผ้าไหมเซียนเหวินจากชิงโจวสี่พับ ผ้าแพรชั้นดีสิบพับ ตลอดจนเครื่องประดับและปิ่นปักผมนานาชนิด ยังไม่นับของกิน รวมแล้วก็เกือบสิบอย่าง
นอกจากสิ่งเหล่านี้ ข้าง ๆ ยังมีปิ่นทองอีกสองอัน
“นี่คืออะไรหรือ?” กู้ชิงเจาถามอย่างสงสัย
“ของขวัญวันไหว้พระจันทร์ที่พระชายาอ๋องให้มา” พระชายารองฉีเบ้ปาก กล่าวอย่างดูแคลนว่า “แม้ได้เป็นพระชายาอ๋องแล้ว ก็ยังเปลี่ยนกิริยาเยี่ยงคนบ้านนอกไม่ได้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าเมื่อวานเหตุใดองค์ชายจึงกริ้ว?”
กู้ชิงเจาคาดเดาแล้วถามว่า “เป็นเพราะพระชายาอ๋องหรือ?”
“ใช่แล้ว เดิมทีองค์ชายรัชทายาทแห่งตำหนักตะวันออกประชวรหนัก ฝ่าบาทกับฮองเฮาต่างทรงเป็นห่วง บรรดาอ๋องและพระชายาอ๋องทั้งหลายเห็นแก่ข้อห้าม จึงแต่งกายเรียบง่ายไปร่วมงานเลี้ยง ไม่กล้าสวมใส่สีสันฉูดฉาดจนถูกผู้อื่นหยิบยกไปเป็นข้อครหา แต่พระชายาอ๋องของพวกเรากลับแต่งองค์ทรงเครื่องอัญมณีแพรวพราวไปร่วมงานเลี้ยง ฝ่าบาททรงกริ้วหนัก ตำหนิองค์ชายว่าเจตนาไม่ดี ไม่คำนึงถึงความเป็นพี่น้อง ทั้งยังพาลโกรธฮองเฮา ตรัสว่านางอบรมบุตรไม่เป็น”