“ย่อมสมควรแล้ว” ไทเฮาสกุลหรงพยักหน้า “เมื่อต้นปีก่อน ตอนเพิ่งขึ้นครองราชย์ก็ทำให้นางต้องน้อยใจ บัดนี้มีองค์รัชทายาทแล้ว นับว่าบุญวาสนาสมบูรณ์ ผู้ใดก็ไม่กล้าวิพากษ์วิจารณ์โดยพลการ ข้าก็จะจัดการสำนักซ่างสือเสียหน่อย รอนางพ้นช่วงอยู่ไฟแล้ว ก็ควรให้นางรับช่วงดูแล ข้าจะได้พักผ่อนใช้ชีวิตบั้นปลายเสียที”
“ลูกอกตัญญู ทำให้เสด็จแม่ยังต้องกังวลกับเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้”
“พูดเช่นนี้ไปไย เจ้าและเฮิงเอ๋อร์ ในสายตาข้าล้วนไม่ต่างกัน” ไทเฮาสกุลหรงแย้มยิ้มเมตตา “สนมในวังหลังมีมาก ย่อมต้องชั่งน้ำหนักให้รอบคอบขึ้น นี่เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ แต่ข้าเชื่อว่าอีกไม่นาน ทุกอย่างก็จะสงบลงได้”
ภายในตำหนักฉืออันอบอวลด้วยบรรยากาศสงบสุข ด้วยเรื่องที่กู้ชิงเจาคลอดบุตร วังหลังก็เต็มไปด้วยความยินดี ทว่าภายในวังเฟิ่งหัว เผยเต๋อเฟยกลับไม่อาจเบิกบานใจได้เลย
“ฉีเมี้ยวมีองค์ชายรองแล้ว กู้ชิงเจาก็ให้กำเนิดองค์ชายสาม ส่วนข้ากลับมีเพียงองค์หญิงไร้ประโยชน์คนหนึ่ง” นางขมวดคิ้วแน่น ก้มมองเด็กหญิงตัวน้อยที่สูงไม่ถึงครึ่งตัวเบื้องหน้า แววตาเปี่ยมไปด้วยความชิงชัง
องค์หญิงใหญ่อายุยังไม่ถึงสองขวบ ใบหน้ายังอ่อนเยาว์ ทว่าหวาดกลัวเต๋อเฟยยิ่งนัก นางยืนตัวสั่นงันงก ปล่อยให้เล็บยาวเหยียดของเต๋อเฟยลากผ่านแก้ม อยากถอยหนีก็ถูกนางนมจับกดไว้แน่น ทั้งยังไม่ได้รับอนุญาตให้ร้องไห้ออกมา
เต๋อเฟยมองจนเบื่อหน่าย จึงชักมือกลับอย่างแรงพร้อมด่าทอ “ร้องไห้ ร้องไห้อยู่นั่น รู้จักแต่ร้องไห้ทั้งวัน ช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี”
นางนมเอ่ยอย่างหวาดหวั่น “เหนียงเหนียง...”