เขาสะดุ้งจนตื่นเต็มตา รีบลุกขึ้นยืน เพ่งมองให้ชัดก่อนเอ่ยว่า “ฝ่าบาท ยังไม่บรรทมอีกหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
ถังอวิ๋นมิได้มองเขา เพียงเงยหน้าทอดพระเนตรขึ้นไป
อู่อิงมองตาม
หลายวันนี้อากาศไม่ดีนัก วันนี้ท้องฟ้าก็ยังหม่นครึ้ม ฝ่าบาทจะทอดพระเนตรเห็นดอกไม้อันใดได้เล่า?
เขาอั้นอยู่นาน ในที่สุดก็อดเอ่ยทูลมิได้ “ฝ่าบาท พรุ่งนี้ยังต้องทรงดูแลคดีมากมายของสกุลเผย เรื่องราวยุ่งยากซับซ้อนยิ่งนัก ทรงพักผ่อนอีกสักครู่เถิดพ่ะย่ะค่ะ”
ถังอวิ๋นส่ายพระพักตร์เล็กน้อย “บรรทมไม่หลับแล้ว” ตรัสจบก็หันพระพักตร์มาทางอู่อิงอีกครั้ง “นับแต่ต้ายงตั้งราชวงศ์มา เคยมีสนมตั้งครรภ์แฝดเป็นตัวอย่างหรือไม่?”
ที่แท้ฝ่าบาทยังทรงกังวลเรื่องนี้อยู่อีกหรือ?
อู่อิงขมวดคิ้วครุ่นคิด “เรื่องนี้...ดูคล้ายว่าจะไม่มีพ่ะย่ะค่ะ”
มิใช่เพียงในวัง แม้แต่ชาวบ้านก็พบเห็นได้ยากยิ่ง
ถังอวิ๋นได้ยินดังนั้น พระหัตถ์ที่กำแน่นพลันเกร็งขึ้นเล็กน้อย
ราตรีสารทเงียบสงัด ไร้เสียงแมลง มีเพียงสายลมเย็นบางคราผ่านยอดไม้ พัดเงาไม้ให้ไหวระริกเต็มพื้น
“เจ้าไปหาคนที่ไว้ใจได้มาให้มากหน่อย คอยคุ้มครองกุ้ยเฟยให้ดี ยามกุ้ยเฟยออกไปข้างนอก ห้ามให้ขาดคนข้างกายเป็นอันขาด”
“ฝ่าบาทโปรดวางพระทัย ข้าน้อยให้ อู๋เฉิงเริ่มเสาะหาคนแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“อีกอย่าง ทหารรักษาการณ์ตามถนนหลวงในตำหนักฝ่ายในทุกแห่ง เจ้าต้องกำชับให้ดี คอยจับตาความเคลื่อนไหวของตำหนักกวนจวีอยู่เสมอ หากกุ้ยเฟยมีความเคลื่อนไหวแม้เพียงเล็กน้อย ต้องมารายงานเรา คนจากสำนักแพทย์แห่งยาถวาย ไม่ว่าพวกเขาจะผลัดเวรกันอย่างไร ต่อให้เจียงจงเสียงหยุดพัก ก็ต้องมีหมอหลวงคนหนึ่งที่ตำหนักกวนจวีเรียกหาได้ทุกเมื่อ ทุกเรื่องให้ถือว่าตำหนักกวนจวีสำคัญเป็นอันดับแรก...”