ภายในตำหนักกวนจวี พระชายาอ๋องหนานหลิงกำลังสนทนาเรื่องนี้กับกู้ชิงเจาเช่นกัน
“นางสกุลชิวนั่นช่างเป็นคนไร้หัวใจ ไทเฮายังสิ้นพระชนม์ได้ไม่นาน นางก็ยุยงให้จวนโหวฉางหลิงจัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดอย่างใหญ่โต ทั้งยังกล่าววาจาล่วงเกินมากมายในงานเลี้ยงอีกด้วย”
สีหน้าของกู้ชิงเจาเย็นเยียบดุจแท่งน้ำแข็งใต้ชายคา “นางพูดอะไรบ้าง?”
พระชายาอ๋องหนานหลิงเผยสีหน้าลำบากใจ “เรื่องนี้... คำพูมึนเมาของนางสกุลชิวนั่นช่างหยาบคายเกินกว่าจะเอ่ยถึง พระสนม...”
“ข้าอยากฟัง”
พระชายาอ๋องหนานหลิงจึงไม่อาจปิดบังต่อไป ได้แต่เล่าตามจริง “หลังนางสกุลชิวเมาสุรา ก็พูดถึงเรื่องที่ฝ่าบาททรงเลี้ยงดูมารดาบุญธรรม แต่ห่างเหินมารดาผู้ให้กำเนิดก่อนหน้านี้ ถ้อยคำเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองต่อไทเฮาเหรินชิง อีกทั้งยังกล่าวว่า บัดนี้ไทเฮาเหรินชิงสิ้นพระชนม์แล้ว ไทเฮาแห่งตำหนักโซ่วอันซึ่งเป็นพระมารดาผู้ให้กำเนิดฝ่าบาท ย่อมสมควรเสด็จเข้าประทับในตำหนักฉืออันด้วยฐานะอันสูงส่ง นางยังกล่าวถึงความผิดของพระสนมอีกหลายเรื่อง วันนั้นหม่อมฉันอยู่ข้าง ๆ แทบอยากฉีกปากนางเสียให้รู้แล้วรู้รอด...”
นางกำลังเล่าอย่างออกรส พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นแววตาของพระสนมเอกเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ทั้งร่างแผ่ไอสังหารอันน่าสะพรึงกลัว
“แดงชาดม่วง” น้ำเสียงของนางสั่นไหวด้วยอารมณ์รุนแรง
“เพคะ นายหญิง” แดงชาดม่วงก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว
“ไปตามเจี๋ยอวี๋หลี่มาเดี๋ยวนี้”
“เพคะ!”
พระสนมเอกช่างมีอำนาจบารมีเหลือเกิน