ชายาองค์รัชทายาทเบิกตากว้าง
แต่ผู้ควบคุมฉางไม่มีเจตนาจะหยุดเพียงเท่านี้ “ชายาองค์รัชทายาทก็อย่าหวังพึ่งท่านรองเลย สิ่งใดหนักสิ่งใดเบา ท่านรองย่อมแยกแยะได้”
หัวใจของหลี่ซื่อพลันเย็นเยียบไปครึ่งหนึ่ง
ระหว่างตำแหน่งชายาองค์รัชทายาท กับบุตรสาวที่ทำสิ่งใดก็ไม่ได้เรื่องสักอย่างหนึ่ง
ด้วยความเข้าใจที่นางมีต่อบิดา ไฉนจะไม่รู้ว่าเขาจะเลือกอย่างไร
เกรงว่าบิดาคงสมคบคิดกับท่านป้าไว้เรียบร้อยแล้ว
น่าขันนัก นางยังหลงคิดว่าตนเองเป็นคนสำคัญอยู่ตรงนี้
ตำแหน่งชายาองค์รัชทายาทของนางไม่เคยเป็นของนางมาตั้งแต่แรก
มันคือความหวังในการได้รับบรรดาศักดิ์ของตระกูลหลี่ทั้งสกุล และยิ่งไปกว่านั้น นางยังเป็นหุ่นเชิดที่ท่านป้าบ่มเพาะขึ้นมาเพื่อถ่วงดุลฝ่ายในขององค์รัชทายาท
“ข้าไม่ยอม...ไม่ยอม” นางพึมพำ อยากจะต่อต้านบางสิ่ง ทว่ากลับไร้เรี่ยวแรง
“จะยอมหรือไม่ก็ไม่ใช่ท่านที่ตัดสินได้ ส่วนเรื่ององค์ชายรัชทายาท ท่านไม่ต้องเหนื่อยใจไปหรอก ชายาองค์รัชทายาทโปรดพักรักษาตัวให้ดี ข้าน้อยขอตัวก่อน”
เมื่อผู้ควบคุมฉางจากไป ห้องชั้นในก็พลันว่างเปล่าขึ้นมา
ชายาองค์รัชทายาทพลันรู้สึกราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมด แววตาจากความเคียดแค้นค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นสิ้นหวัง
ที่จริงแล้วนับตั้งแต่นางแต่งเข้าหออ๋อง ท่านป้ากับตระกูลหลี่เคยช่วยเหลือนางบ้างหรือไม่
พวกเขาไม่เคยสั่งสอนนางว่าควรเป็นพระชายาอ๋องเช่นไร อีกทั้งยามที่นางถูกบรรดาชายารองกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ก็ไม่เคยมีผู้ใดยื่นมือมาช่วยเหลือ
พวกเขามอบชาติกำเนิดอันสามัญกับใบหน้าที่ไม่ได้งดงามโดดเด่นให้นาง แล้วกลับผลักนางเข้าสู่ราชวงศ์ ต้องการให้นางค้ำจุนตระกูลเยี่ยงคุณหนูจากตระกูลใหญ่ เพื่อปูทางให้ตระกูลหลี่ทั้งสกุล
แต่นางช่างไร้ความสามารถเหลือเกิน แม้แต่สาวใช้ข้างกายยังปกครองไม่ได้ ไม่คู่ควรเป็นพระชายาอ๋อง และยิ่งไม่อาจเป็นชายาองค์รัชทายาท