เมื่อเห็นเด็กทั้งสามคุกเข่าเรียงกันเป็นแถว ถังอวิ๋นก็เงียบไปครู่หนึ่งอย่างหาได้ยาก
เขาไม่ได้กริ้ว เพียงถามถังควานว่า
“เจ้าไม่ได้ก่อเรื่องมานานแล้ว เหตุใดครานี้จึงนึกอยากพาน้อง ๆ ไปเที่ยวขึ้นมา?”
ถังควานก้มหน้าลงเมื่อได้ยินเช่นนั้น คนที่เมื่อครู่ยังไม่เกรงกลัวตอนรับผิด บัดนี้กลับขยำชายเสื้ออยู่นาน ไม่ยอมเอ่ยปาก
เห็นดังนั้น ถังอวิ๋นจึงแสร้งทำเป็นโกรธ “หากเจ้าพูด ข้าจะลงโทษเจ้าเพียงคนเดียว แต่ถ้าไม่พูด ก็ลงโทษทั้งสามคน”
ถังควานเม้มปาก ก่อนจะยอมเอ่ย
“นับแต่เสด็จขึ้นเป็นองค์ชายรัชทายาท น้องสามก็เอาแต่เรียนหนังสือทุกวัน แม้เลิกเรียนแล้วก็ยังมีอาจารย์จัดการบ้านที่ทำไม่เสร็จไว้ให้เสมอ” น้ำเสียงของเขาอู้อี้ เจือความอึดอัดที่ยากจะบรรยาย “น้องรองก็เช่นกัน แต่ก่อนน้องรองขยันขันแข็ง ทว่ายังรู้จักผ่อนหนักผ่อนเบา พอพระสนมฉีจากไป น้องรองก็ไม่งีบกลางวันแล้ว หนังสือบนโต๊ะกลับกองสูงขึ้นเรื่อย ๆ”
“หากต้องถูกบังคับเช่นนี้ทุกวัน ข้าคงอึดอัดใจยิ่งนัก... ข้าจึงตัดสินใจเอง พอถึงวันหยุดก็พาพวกเขาหนีไปจับกระต่ายป่า” เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น “เรื่องนี้เป็นแผนของข้าเอง ขันทีทั้งหลายก็เป็นข้าที่สั่งให้คนล่อออกไป ไม่เกี่ยวกับน้อง ๆ และยิ่งไม่ใช่พระมารดาชี้นำ หากเสด็จพ่อทรงกริ้วจริง จะตีหรือด่าข้าก็ย่อมได้”
ถ้อยคำนี้ทำให้ทุกคนชะงักไปพร้อมกัน
ถังอวิ๋นเองก็นิ่งงันไปครู่หนึ่ง ครั้นเห็นกระต่ายน้อยสองตัวข้างกายเขา แววตาก็อ่อนลงอย่างอดไม่ได้
“กระต่ายพวกนี้ เจ้าเอาไปปล่อยไว้หลังเขาใช่หรือไม่?”
ถังควานชะงัก เงยหน้ามองถังอวิ๋น คล้ายไม่เข้าใจว่าเหตุใดอีกฝ่ายจึงมองออก