ณ วังเจียวฝาง หรงฮองเฮาฟังข่าวที่องค์ชายรัชทายาทนำมาบอก มือกำปิ่นทองที่องค์ชายรัชทายาทอี๋เต๋อเคยมอบให้แน่น จวนเจียนจะหลั่งน้ำตา
“วิญญาณพี่ชายเจ้าอยู่บนสวรรค์ คงได้หลับตาลงอย่างสงบแล้ว”
ถังอวิ๋นนั่งอยู่ตรงข้ามนาง เอ่ยแต่ถ้อยคำห่วงใย “เมื่อพี่ชายยังอยู่ เขาห่วงใยเสด็จแม่ที่สุด บัดนี้เรื่องราวทั้งปวงคลี่คลายแล้ว เขาคงหวังให้เสด็จแม่มีชีวิตอย่างสบายใจ หากเสด็จแม่รู้สึกว้าเหว่ ลูกจะเรียกเหลียงตี้ฉีมาอยู่เป็นเพื่อนพูดคุย”
เมื่อได้ยินเขาเอ่ยถึงหลานสาว แววตาของหรงฮองเฮาก็อ่อนโยนลง “เมี้ยวเอ๋อร์ตั้งครรภ์อยู่ ไม่ควรให้นางต้องเดินทางลำบาก อีกอย่างเสด็จพ่อของเจ้ายังประชวร ข้าจะอยู่แต่ในวังเจียวฝางไม่ได้ เจ้าจงจัดการราชกิจให้ดี ปฏิบัติต่อเมี้ยวเอ๋อร์อย่างดี เพียงเท่านี้แม่ก็พอใจแล้ว”
“เหลียงตี้ฉีจัดการตำหนักได้เป็นอย่างดี เมื่อมีนางอยู่ในตำหนักตะวันออก ลูกก็วางใจยิ่ง”
ไม่ว่าคำพูดนี้จะจริงใจ หรือจงใจเอ่ยเพื่อปลอบนาง ก็ทำให้หรงฮองเฮารู้สึกอบอุ่นใจยิ่งนัก
“เมี้ยวเอ๋อร์ถูกคนในบ้านตามใจมาตั้งแต่เล็ก จึงเอาแต่ใจอยู่บ้าง ไม่ก่อเรื่องให้เจ้าก็ถือว่าดีแล้ว” แน่นอนว่านี่เป็นเพียงคำถ่อมตัว หรงฮองเฮามองความอ่อนล้าระหว่างคิ้วของเขาแล้วอดสงสารไม่ได้ “แม่รู้ว่าเจ้าขยันขันแข็งมาแต่ไหนแต่ไร เสด็จพ่อประชวร เจ้าย่อมต้องเหน็ดเหนื่อยยิ่งขึ้น ทว่าราชกิจมิใช่สิ่งที่จะจัดการให้เรียบร้อยได้ในวันสองวัน ถึงคราวพักผ่อนก็ต้องพักผ่อน อย่าฝืนจนร่างกายทรุดโทรม”
กล่าวถึงตรงนี้ นางก็อดเป็นกังวลขึ้นมาไม่ได้ “ครั้งนั้น หากพี่ชายเจ้าไม่ต้องคอยกังวลเรื่องยุ่งยากเหล่านี้ เขาจะจากไปทั้งที่ยังเยาว์วัยเช่นนี้ได้อย่างไร...”