~~~~~~~
ก่อนหน้านี้ปู่เจียงเคยรู้จากลูกชายว่าหลานสาวคนนี้ต้องพบเจออะไรมาบ้างตั้งแต่เด็ก ตอนนี้เห็นเธอวางตัวได้อย่างสง่างาม ไม่มีคำบ่นสักคำ ก็ทั้งรู้สึกเวทนาและเต็มไปด้วยความชื่นชม
“เด็กดี กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว!” เขาพูดซ้ำ ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความปลื้มปีติ
พูดจบ ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ คิ้วขมวดเล็กน้อย ล้วงกระเป๋าเสื้อโดยไม่รู้ตัว ควานไปมาในกระเป๋า ใบหน้าเริ่มเผยความเก้อเขิน
ครั้งนี้เขามาที่เมืองเทียนจินอย่างเร่งรีบ พอได้รับข่าวว่าเซี่ยซีประสบเหตุ ก็รีบพาท่านอาจารย์ฉินมาทันที ด้วยความวุ่นวายใจ เลยไม่ได้เอาอะไรติดตัวมาด้วยเลย
สายตาเขาเอาใจใส่ไปทางเจียงมู่เหยียนเล็กน้อย:
“หยานหยาน คราวนี้ปู่รีบมาไม่ได้เอาอะไรมาให้ด้วย พอกลับไปถึงกรุงปักกิ่ง ปู่จะชดเชยของขวัญชิ้นใหญ่ให้หลาน เพื่อแสดงน้ำใจของปู่!”
ตอนนี้ปู่เจียงรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก นี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบหลานสาวแท้ ๆ แต่กลับหาของกำนัลให้ไม่ได้สักอย่าง
แต่ที่แปลกก็คือ แม้จะพบหน้ากันครั้งแรก แต่ความรู้สึกที่มู่เหยียนมอบให้เขากลับแตกต่างจากฉู่เหยาที่เติบโตต่อหน้าต่อตาตั้งแต่เล็กโดยสิ้นเชิง
ความใกล้ชิดประหลาด ๆ นั้น ราวกับว่ามู่เหยียนเป็นเด็กที่เขาเลี้ยงดูมาด้วยมือตัวเอง
เจียงมู่เหยียนมองท่านผู้เฒ่าที่ดูเก้อเขินก็อดยิ้มไม่ได้ ส่ายหน้าเบา ๆ: “ปู่คะ พวกเราเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนั้น และไม่ต้องมีของกำนัลอะไรทั้งนั้น”