ท่านอาจารย์ฉินชำเลืองตามองอย่างเข้มงวดไปที่เจิ้งเจียหนิง แล้วถอนหายใจในใจ: ศิษย์คนนี้ไม่ได้สืบทอดความสุขุมรอบคอบของมิตรเก่าแม้แต่น้อย กลับมีแต่ความหยิ่งยะโสและความคมคายจนเก็บไว้ไม่อยู่
เจิ้งเจียหนิงกำมือแน่นข้างลำตัว ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยท่าทีไม่ยอมรับ — เด็กสาวคนนั้นก็แค่หน้าตาดีกว่าเท่านั้น ทำไมถึงกล้าพูดจาโอหังได้ขนาดนั้น?
เจียงมู่เหยียนเห็นความดื้อรั้นในแววตาของเธอได้หมด จึงเอ่ยเสียงเรียบแต่หนักแน่นด้วยความมั่นใจที่ไม่มีใครโต้แย้งได้: “สิ่งที่เธอทำไม่ได้ ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะทำไม่ได้”
“เธอ...” เจิ้งเจียหนิงถูกพูดจนอ้าปากไม่ออก สายตาจ้องเขม็งไปที่เจียงมู่เหยียน แก้มแดงขึ้นด้วยความโมโห แต่ก็ได้แต่กลั้นคำพูดไว้ไม่อาจโต้กลับได้สักคำ
“พอได้แล้ว เจียหนิง!” เสียงของท่านอาจารย์ฉินแฝงความไม่พอใจมากขึ้น เขาห้ามปรามศิษย์ของตัวเองด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม เขารู้สึกเสียใจในใจ หากรู้ตั้งแต่แรกว่าเจิ้งเจียหนิงเป็นคนนิสัยเช่นนี้ ต่อให้มีพรสวรรค์ด้านการแพทย์บ้าง ต่อให้ปู่ของเขาเป็นเพื่อนสนิทของตัวเอง ก็จะไม่มีทางรับเป็นศิษย์เป็นอันขาด
โดนอาจารย์ด่าต่อหน้าต่อตาถึงสองครั้ง เจิ้งเจียหนิงแววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจและความแค้นอย่างมาก แต่ก็รู้ดีถึงนิสัยของท่านอาจารย์ฉิน — ดูเผินๆ เหมือนใจดี แต่เมื่อจริงจังแล้ว ไม่เหลือความปรานีแม้แต่น้อย สุดท้ายภายใต้สายตาเข้มงวดของท่านอาจารย์ฉิน เธอทำได้เพียงหุบปากลงอย่างจนใจ แต่บนใบหน้ายังเต็มไปด้วยความไม่ยอมรับ
เมื่อเห็นเจิ้งเจียหนิงสงบลงแล้ว ท่านอาจารย์ฉินจึงค่อยๆ หันสายตาไปทางเจียงมู่เหยียน น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย แต่ยังคงแฝงการถามไถ่อย่างรอบคอบ:
“หนูน้อย เมื่อกี้หนูพูดว่าจะฝังเข็มให้เซี่ยซี ขอบอกอาจารย์ได้หรือไม่ว่าหนูวางแผนจะเลือกจุดฝังเข็มจุดใดบ้าง?”
เขาไม่ได้คิดจะกลั่นแกล้ง ไม่ได้คิดจะแอบเรียนวิชาแพทย์ของเด็กสาวคนนี้ เพียงแต่การฝังเข็มที่สมองนั้นอันตรายยิ่งนัก ชีวิตของเจียงเซี่ยซีใกล้จะถึงคราวดับสูญแล้ว จะให้ผิดพลาดแม้แต่น้อยไม่ได้เลย