เจียงหมิงเฉียนเห็นเจียงเซี่ยชวนตามเข้ามาแล้ว จึงหันมามองเจียงมู่เหยียน แล้วเผยรอยยิ้มที่เขาคิดว่าอ่อนโยนที่สุดออกมา:
“มู่เหยียน...... เธอชื่อมู่เหยียนใช่ไหม?”
เขาคิดว่าตัวเองทั้งชีวิตแข็งแกร่ง ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับไม่ถ้วนไม่เคยหวั่นไหว แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับลูกสาวที่เพิ่งได้กลับคืนมา ความรู้สึกผิดก็ท่วมท้นขึ้นมาในใจ ดวงตาแดงก่ำโดยไม่รู้ตัว
ส่วนเมิ่งหว่านชิวจ้องเจียงมู่เหยียนไม่กระพริบ สายตาเต็มไปด้วยความร้อนรนและเป็นห่วง อยากจะถามถึงช่วงเวลาที่ลูกสาวขาดหายไปทั้งหมดในทันที
เจียงมู่เหยียนมองท่าทีระมัดระวังและลองเชิงของคนทั้งสอง ในใจก็บังเกิดความอ่อนโยนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เธอพยักหน้าเบา ๆ แล้วตอบว่า “ใช่ค่ะ”
เธอไม่รู้ว่าเป็นเพราะช่วงนี้เธอใกล้ชิดกับเจียงเซี่ยชวนและคนเฒ่าคนแก่ตระกูลเมิ่งบ่อย ๆ ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะสวมบทบาทเป็นเจ้าของร่างเดิม หรือเป็นเพราะเธอไม่เคยได้รับความรักจากพ่อแม่มาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้เธอทั้งตื่นเต้น สับสน และมีความคาดหวังบางอย่างที่เธอเองก็ไม่ทันสังเกต
เจียงเซี่ยชวนเดินถือของหนัก ๆ เข้ามาใกล้ โดยไม่ทันสังเกตบรรยากาศอึมครึมและประหลาดภายในห้อง
พอใกล้ถึงประตูห้อง เขาก็ตะโกนเสียงดัง: “พ่อ แม่ นี่ผมเป็นลูกชายแท้ ๆ ของพวกท่านหรือเปล่าเนี่ย? โยนของให้ผมตั้งเยอะแยะโดยไม่พูดไม่จา เล่นเอาผมเหนื่อยแทบตาย!”