เมิ่งหว่านชิว ก้มหน้าลงเช็ดน้ำตาบนใบหน้า เสียงแหบแห้งเล็กน้อยกล่าวว่า:
“ตอนที่ฉันคลอดลูก เคยได้ยินหมอบอกว่า ลูกทั้งสองคนของฉัน ต่างก็มีไฝดำเล็กๆ ที่หูข้างซ้าย! และตำแหน่งไฝดำที่หูของเธอ ก็เหมือนกับเซี่ยชวนทุกประการ”
ฝ่ายเจียงหมิงเฉียนก็เสริมว่า: “และรูปร่างหน้าตาของเธอ ก็คล้ายกับแม่และยายของเซี่ยชวนมาก ดังนั้น เราจึงมั่นใจมากว่า เธอคือลูกของเรา!”
ฝ่ายเมิ่งหว่านชิวยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้น:“ลูกเอ๋ย เป็นความผิดของแม่เอง แม่ไม่ได้ดูแลเธอดี จึงทำให้คนชั่วมามีโอกาส ต้องขอโทษนะลูก ขอโทษจริงๆ!”
เมิ่งหว่านชิวพูดพลาง อยากจะโอบเจียงมู่เหยียนเข้าไปในอ้อมอก แต่ก็กลัวจะทำให้เด็กตกใจ น้ำตายิ่งไหลมากขึ้น
หล่อนไม่ต้องคิดก็รู้ว่า คนที่ทำเรื่องสลับเด็กได้ คนแบบนั้นจะมีความเมตตาปฏิบัติต่อมู่เหยียนได้อย่างไรกัน!
หล่อนคิดถึงลูกที่อุ้มท้องสิบเดือนที่ให้กำเนิดมา ต้องเติบโตมาอย่างทุกข์ยากลำบาก หัวใจของหล่อนก็เจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก
เจียงมู่เหยียนมองท่าทางที่ทั้งรู้สึกผิดและเป็นห่วงของหล่อน จิตใจสับสนวุ่นวาย ท้ายที่สุดความอ่อนโยนในใจก็เอาชนะทุกอย่าง:“คุณก็ไม่ได้ตั้งใจ ไม่ต้องโทษตัวเอง”
คนที่รักลูกขนาดนี้ จะไม่มีทางจงใจทิ้งเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองอย่างแน่นอน
พูดไปแล้ว ไม่ใช่แค่เจ้าของร่างเดิมที่เป็นเหยื่อ ครอบครัวเหล่านี้ของหล่อนก็เป็นเหยื่อด้วย!
เมิ่งหว่านชิวมองลูกสาวที่เข้าใจโลกและรู้จักเอาใจใส่ขนาดนี้ ทนรู้สึกเจ็บปวดจนพูดไม่ออก ลูกสาวของหล่อนต้องเร่ร่อนไปข้างนอก แต่ยังคงความอ่อนโยนและใจดีไว้ได้ ปีที่ยากลำบากเหล่านั้น หล่อนผ่านมันมาได้อย่างไรกัน?
ในที่สุดหล่อนก็ทนไม่ไหว ค่อยๆ โอบเจียงมู่เหยียนเข้าไปในอ้อมอก ท่าทางนุ่มนวลราวกับกลัวว่าจะทำให้สมบัติล้ำค่าแตกหัก เสียงสะอื้นถูกกลั้นไว้ในลำคอ กลายเป็นน้ำตาร้อนๆ ไหลซึมซับไหล่ของเจียงมู่เหยียน