เจียงมู่เหยียนจ้องมองความจริงใจและการทะนุถนอมที่ไม่ได้ปิดบังในแววตาของฟูมั่วเซวียน หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้นอย่างกะทันหัน ตุบๆ จนแทบหายใจไม่ทัน
แต่การสารภาพรักอย่างกะทันหันของฟูมั่วเซวียน ทำให้เธอตั้งตัวไม่ติดชั่วขณะ
เธอกำลังคิดอยู่ว่าจะตอบอย่างไร เสียงของฟูมั่วเซวียนก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง
“มู่เหยียน ฉันแค่บอกความรู้สึกของฉันให้เธอรู้ ถ้าเธอรู้สึกลำบากใจ ก็ไม่ต้องตอบก็ได้!”
ความรู้สึกนี้ถูกซ่อนอยู่ในใจเขามานานแล้ว วันนี้บังเอิญได้โอกาสก็เลยพูดออกมา
เขารู้ว่า การพูดออกมากะทันหันแบบนี้มันดูไม่เหมาะ
แต่เขารู้สึกว่าตัวเองจำเป็นต้องพูดออกมา ต่อให้เด็กสาวคนนี้จะไม่ชอบเขา เขาก็อยากให้เธอรู้
อีกอย่าง หลายวันนี้ที่ได้ใช้เวลาอยู่กับเจียงมู่เหยียน เขาพอจะสัมผัสได้ว่า เด็กสาวคนนี้ไม่ได้ไร้ความรู้สึกต่อเขาเสียทีเดียว
เพียงแต่ เธอยังเด็กเกินไป เขาไม่สามารถเร่งรัดได้มากเกินไป แค่ให้เธอรู้ถึงความรู้สึกของเขาก่อน ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปก็พอ
ต่อให้ตอนนี้เจียงมู่เหยียนยังไม่ตกลงคบกับเขา เขาที่เป็น“คนมาก่อน”ก็ได้เปรียบอยู่ดี ต่อไปถ้ามีคนอื่นมาชอบเธอ ก็ต้องเอาเขาไปเทียบเป็นธรรมดา
ไม่ว่าจะเป็นหน้าตาหรือความสามารถ เขายังมีความมั่นใจในตัวเองอยู่บ้าง
คิดได้เช่นนั้น เขาจึงมองเจียงมู่เหยียนอย่างจริงจัง แววตาฉายแววความตื่นเต้นออกมาเล็กน้อย!
เห็นฟูมั่วเซวียนตึงเครียดขนาดนั้น ความว้าวุ่นใจในใจของเจียงมู่เหยียนกลับจางหายไปอย่างน่าประหลาด
เมื่อครู่ฟูมั่วเซวียนแค่พูดว่าชอบเธอ ก็ไม่ได้ให้เธอสัญญาอะไรสักหน่อย เธอจึงมองฟูมั่วเซวียนแล้วถามยิ้มๆ ว่า “เธอก็ไม่ได้ถามปัญหาอะไรฉันสักหน่อย!”
ฟูมั่วเซวียนตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะแผ่วเบา ความตื่นเต้นในแววตาจางลงไปบ้าง เขาถามต่อด้วยความคาดหวัง “งั้นเธอยอมเป็นแฟนฉันไหม?”