"อาต้ง……"
ภายในห้องคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นสมุนไพรเข้มข้น แม้หนิวกังจะยังนอนอยู่บนเตียงคนไข้ แต่สีหน้ากลับดูดีขึ้นกว่าแต่ก่อนไม่น้อย
เมื่อเห็นฉินต้งเข้ามา เขาก็ตั้งท่าจะลุกขึ้นต้อนรับโดยไม่รู้ตัว ทว่าฉินต้งไวกว่าเขาก้าวหนึ่ง ตรงเข้าไปกดตัวเขาไว้
"ท่านลุงหนิว รักษาแผลให้หายก่อนเถิด อย่าฝืนตัวเองเลย"
"ข้าไม่ได้เปราะบางอย่างที่เจ้าคิด ตอนนี้ข้าลงจากเตียงเดินได้แล้ว"
หนิวกังเผยรอยยิ้มขมขื่นในทันที
ด้วยอาชีพคนขายเนื้อ ร่างกายของเขาย่อมกำยำแข็งแรงกว่าคนทั่วไป ต่อให้อายุมากขึ้น ความเร็วในการฟื้นตัวก็ยังไม่ต่างจากเดิมเท่าใดนัก
ยิ่งกว่านั้น ก่อนหน้านี้ตอนฉินต้งจากไป ได้มอบเงินสิบตำลึงให้ครอบครัวเขา ไม่ว่าจะเป็นค่ายาหรือค่าบำรุงร่างกายก็ไม่ขาดแคลน ร่างกายจึงหายเร็วยิ่งขึ้นโดยธรรมชาติ
"กลัวก็แต่จะทิ้งรากโรคเอาไว้ ท่านลุงหนิวนอนคุยเถิด"
ฉินต้งเอ่ยด้วยท่าทีหนักแน่น
ท่านลุงหนิวบาดเจ็บสาหัสเพราะพลอยฟ้าพลอยฝนไปกับเขา หากท่านลุงหนิวเป็นอะไรไปเพราะเรื่องนี้ ในใจเขายิ่งจะรู้สึกผิดมากกว่าเดิม
"ได้ๆ"
หนิวกังขัดใจฉินต้งไม่ได้ ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ
"ท่านลุงหนิว กลับเข้าเรื่องเถิด เรื่องของพี่โฮ่วซูข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว……"
เมื่อเห็นป้านิวยกน้ำชาเข้ามาในห้อง ฉินต้งก็เริ่มเล่าเรื่องของหนิวโฮ่วซูอย่างช้าๆ
เมื่อรู้ว่าลูกชายของตนถูกคู่ชู้สาวคู่หนึ่งวางกับดักจนเกือบถูกทุบตีตาย
ท่านลุงหนิวกัดฟันแน่นนิ่งเงียบ ป้านิวร่ำไห้จนแทบขาดใจ
จนกระทั่งฉินต้งเล่าถึงตอนที่ตนสังหารชายชู้ผู้บงการเบื้องหลังทิ้งทันที ส่วนหญิงชู้มอบให้เจี่ยงเจิ้งเป็นคนจัดการ ป้านิวถึงได้อดไม่ไหวโพล่งขึ้นด้วยความแค้น "อาต้ง เหตุใดเจ้าถึงไม่ฆ่าหญิงชู้ที่ทำร้ายลูกข้าไปพร้อมกันด้วยเล่า"
"เพราะนางตกอยู่ในเงื้อมมือของเจี่ยงเจิ้ง จุดจบย่อมน่าเวทนายิ่งกว่า"
ในสายตาของฉินต้ง หลินซานคือตัวการ จ้าวเหอคือผู้สมรู้ร่วมคิด
ตัวการสมควรตาย ผู้สมรู้ร่วมคิดลงโทษตามสมควร
เขาสังหารจ้าวเหอได้จริง ทว่าเห็นว่าไม่จำเป็น
ต่อให้เขาไม่ลงมือ เจี่ยงเจิ้งก็ไม่มีทางปล่อยนางไปได้แน่