หน้าใหญ่จวนกรม
ป้านิวทรุดนั่งกับพื้นร่ำไห้ไม่หยุด
มีพนักงานสืบสวนสมทบหลายคนยืนลนลานอยู่รอบนาง จะปลอบก็ไม่ดี จะไล่ก็ไม่ได้
ก็เพราะนางอ้างว่ามาตามหาฉินต้งหัวหน้าพนักงานสืบสวนนั่นเอง
ที่ว่าเสือกระดาษมาใหม่ย่อมเผด็จศึก
สำหรับฉินต้งที่เพิ่งเลื่อนเป็นนายอำเภอป้ายทองแดงแถมยังได้เป็นหัวหน้าพนักงานสืบสวนกรมจับกุมหกประตูเจียงตู
ไม่ว่าลูกน้องจะคิดยังไงในใจ อย่างน้อยภายนอกพวกเขาล้วนเกรงกลัวฉินต้งยิ่ง
ด้านหนึ่งเพราะการประมือกับถงเวยได้พิสูจน์กำลังของเขาแล้ว
อีกด้านก็กลัวว่าเขาจะเลือดร้อนเอาพวกตนเป็นไก่เชือดเพื่อสร้างอำนาจ
ดังนั้นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ไม่มีใครกล้าหาเรื่องฉินต้ง
"หัวหน้าฉิน!"
"หัวหน้ามือปราบเฉิน!"
เมื่อฉินต้งกับเฉินเซียนสาวเท้าก้าวยาวๆ ออกจากจวน พนักงานสืบสวนสมทบที่อยู่หน้าประตูต่างพากันถอนหายใจเฮือก
"ป้านิว ท่านมาได้อย่างไร เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"
พอเห็นป้านิวร่ำไห้อยู่กับพื้น ใจฉินต้งก็สัมผัสถึงลางสังหรณ์ไม่ดี
หรือว่าลุงหนิวเกิดเรื่อง?
"อาต้ง อาต้งที่สุดเจ้าก็มา ต้องช่วยข้าทำเรื่องให้เป็นธรรมด้วยนะ..."
ป้านิวเห็นฉินต้งเดินมาถึงตรงหน้าก็เข้าไปกอดขาเขาพลางร่ำไห้
"ป้านิว มีอะไรก็ว่ามาดีๆ อย่างน้อยก็บอกข้าก่อนว่าเกิดเรื่องอะไรกันแน่!"
"ใช่แล้วแม่นาง ถึงท่านอยากให้หัวหน้าฉินช่วยทำเรื่องให้เป็นธรรม อย่างน้อยก็น่าจะบอกเรื่องราวให้ชัดก่อน"
เมื่อรู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างฉินต้งกับป้านิวไม่ธรรมดา เฉินเซียนก็เอ่ยปากเสริม
"ฮือๆๆ เรื่อง เรื่องมันเป็นอย่างนี้..."
ป้านิวเล่าไปร้องไห้ไปเป็นช่วงๆ ฉินต้งจึงค่อยๆ เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ที่แท้ไม่ใช่ลุงหนิวเกิดเรื่อง แต่เป็นลูกชายของลุงหนิว
ลุงหนิวกับป้านิวมีลูกชายคนเดียวชื่อหนิวโฮ่วซู อายุมากกว่าฉินต้งประมาณเจ็ดแปดปี
สำหรับลูกชายเพียงคนเดียวนี้ทั้งคู่รักประหนึ่งแก้วตาดวงใจ
เพื่อให้ลูกมีอนาคต ไม่ต้องประกอบอาชีพแล่เนื้อต่ำต้อยอีก
ลุงหนิวจึงยอมเอาเงินที่หามาได้ทั้งหมดไปให้ลูกเรียนหนังสือ
ก็เพื่อให้เขาสอบได้เป็นขุนนางสืบไป สร้างเกียรติแก่วงศ์ตระกูล
แต่น่าเสียดายที่หนิวโฮ่วซูพรสวรรค์จำกัด กระทั่งอายุยี่สิบห้ายี่สิบหกแล้วยังสอบไม่ผ่านแม้แต่ซิ่วไฉ