มิใช่เพราะความทรงจำของฉินต้งดีเกินไป แต่เป็นเพราะใบหน้าของทังวั่นนั้นชวนจดจำยิ่งนัก
โดยเฉพาะที่แก้มซ้ายยังมีปานดำสะดุดตาจนยากจะลืมเลือน
ทว่า เหตุใดกลางดึกป่านนี้ทังวั่นจึงปรากฏกายอยู่ที่นี่
นั่นคือปฏิกิริยาแรกของฉินต้งหลังจากจำอีกฝ่ายได้
ช่วงนี้กรมจับกุมหกประตูเรียกได้ว่ายกกำลังออกค้นทั่วทั้งเมือง ทว่าไร้วี่แววของทังวั่น
บ้างว่าเขาไม่ได้หนีเข้าเมืองเจียงตู บ้างว่าเขาปลอมตัวซ่อนเร้นอยู่ในมุมอับแห่งใดแห่งหนึ่งในเมือง
แต่ทั้งหมดนั้นกลับไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว
สิ่งสำคัญคือฉินต้งเห็นกับตาว่าทังวั่นวิ่งเตลิดหนีไปจากเบื้องหน้าอย่างอนาถาเพียงใด
จากท่วงท่าที่เดินโขยกเขยกก็เห็นได้อย่างง่ายดายว่าเขาบาดเจ็บ และแผลก็ดูไม่เบานัก
ทั้งร่างคล้ายกำลังหลบหนีการตามล่าสังหารของใครบางคน
ฉินต้งพลันนึกขึ้นได้
ในหมายจับระบุไว้ชัดเจนว่าทังวั่นถูกบุคคลปริศนาไล่ล่าสังหารจนต้องหนีตายมาถึงเขตแดนเจียงตู
หรือว่าศัตรูของเขาตามมาถึงแล้ว
ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร ฉินต้งตระหนักว่านี่อาจเป็นโอกาส!
โอกาสที่จะซ้ำเติมยามเขาป่วยไข้และช่วงชิงชีวิตของเขา!
หากทังวั่นไม่ได้รับบาดเจ็บ ด้วยระดับพลังของตนในตอนนี้เกรงว่าคงมิใช่คู่ต่อสู้
แต่บังเอิญว่าอีกฝ่ายยามนี้มิเพียงบาดเจ็บสาหัส ยังคล้ายจะถูกผู้ใดไล่ล่าตามหลังมาอีก
เพื่อหนีเอาชีวิตรอด เขาไม่อาจต่อสู้ยืดเยื้อกับใครได้
ณ ชั่วขณะนี้
หัวใจของฉินต้งเต้นระทึกอย่างห้ามไม่อยู่