"เกิดอะไรขึ้น?"
โถงใหญ่ของป่าเริงรมย์
แรงสั่นสะเทือนรุนแรงที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้ผู้คนจำนวนมากหกล้มระเนระนาด เศษเงินพนันและลูกเต๋าบนโต๊ะกลิ้งกระจายเกลื่อนพื้น
หลินหวยอี้ที่กำลังเล่นได้ที่ก็ซวดเซจนหัวคะมำ สมองพร่าไปหมดสิ้นสติ
ไม่นานนัก
เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นระลอกหนึ่ง
ทันใดนั้น ตรงบันไดมีผู้คนทั้งบุรุษและสตรีจำนวนมากวิ่งกรูลงมาทั้งกลิ้งทั้งคลาน บ้างก็ปากคอสั่นพร่ำตะโกนไม่หยุดว่า "ฆ่ากันแล้ว ฆ่ากันแล้ว"
หลินหวยอี้ผู้มีสัญชาตญาณระแวดระวังเป็นเยี่ยมก็ได้สติขึ้นมาทันที เมื่อรู้ว่าป่าเริงรมย์อาจเกิดเรื่องใหญ่ เขาก็ไม่ลังเลที่จะลุกขึ้นยืน ฉวยโอกาสตอนที่คนอื่นยังไม่ทันสังเกต คว้าเศษเงินที่เหลืออยู่บนโต๊ะพนันซุกอกเสื้อจนหมด
พอมีเงินติดมือ เขาก็แทรกตัวตามฝูงชนที่กำลังแตกตื่นอลหม่านมุ่งหน้าสู่ประตูทางออก
แต่ความบังเอิญก็มาเยือน
เพิ่งพ้นประตูไปได้ไม่ไกล เขาก็วิ่งไปชนใครเข้าคนหนึ่ง เกือบจะล้มลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง
"อ้ายสวะไร้ตาหมา…"
หลินหวยอี้อ้าปากจะด่ากราด แต่พอเหลือบเห็นคนที่ตนชนชัดๆ ก็ต้องรีบหุบปากทันควัน
คนผู้นั้นหาใช่ใครอื่น หากคือบุรุษเฝ้าประตูที่เพิ่งหยอกล้อตนเมื่อครู่ กวนต้าหนิว
"พี่ต้าหนิว มายืนขวางทางข้าทำไมกัน!"
หลินหวยอี้ลุกขึ้นพลางบ่นอย่างหัวเสีย แต่กลับพบว่ากวนต้าหนิวนิ่งค้างอยู่อย่างนั้นไม่ตอบสนอง
เขาเห็นอีกฝ่ายเงยหน้าจ้องมองป่าเริงรมย์เบื้องบนด้วยท่าทางตะลึงค้าง นิ่งราวกับกลายเป็นหิน
"ฮึ…"
หลินหวยอี้เห็นดังนั้นก็พลอยสงสัย จึงแหงนหน้ามองตามไปบ้าง แล้วดวงตาทั้งคู่ก็หดวูบ สูดลมหายใจเย็นๆ อย่างอดไม่อยู่