"รองหัวหน้าพรรค! ข้าน้อยมีเรื่องสำคัญต้องรายงาน!"
ขณะที่สวีหงไห่กำลังจะพาคนออกไปนั้น จู่ๆ ด้านล่างตึกก็มีเสียงร้อนรนดังขึ้น
ไม่นาน
ชายหนุ่มในชุดรัดรูปสีน้ำเงินคนหนึ่งก็คลานปนวิ่งมาจนถึงเบื้องหน้าเขา
"ข้าจำได้ว่าเจ้าก็เป็นคนของเหมียวผันไม่ใช่หรือ? ไม่รู้ว่ามีเรื่องสำคัญอะไรต้องรายงานข้า?"
สวีหงไห่มีความจำดีเยี่ยม เพียงแวบเดียวก็จำได้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร
"เรียนรองหัวหน้าพรรค ข้าน้อยชื่อหลานเฉวียน เป็นผู้ติดตามของหัวหน้าหอโดยตรง ปกติมีหน้าที่ส่งสารให้หัวหน้าหอ..."
ชายหนุ่มนามหลานเฉวียนคุกเข่าหมอบต่อหน้าสวีหงไห่พลางรายงานด้วยความหวาดกลัว "ก่อนหน้านี้หัวหน้าหอสั่งให้ข้าน้อยไปจับตาดูศาลากลาง ผลปรากฏว่า..."
"ผลอะไร?"
สวีหงไห่เสียงทุ้มต่ำ
"ผลคือข้าน้อยเพิ่งรู้ทีหลังว่า หัวหน้าฉินพนักงานสืบสวนคนใหม่ได้ลงอาญาโบยพนักงานสืบสวนทั้งหมดด้วยข้อหาละเลยหน้าที่ แม้แต่หัวหน้าหน่วยโจวกันก็โดนปลด เสียตำแหน่ง ขังคุก..."
หลานเฉวียนสะท้านไปทั้งร่างพลางรีบรายงาน "ไม่เพียงเท่านั้น ข้าน้อยยังสืบทราบว่า หัวหน้าคนใหม่ว่ากันว่าเป็นพนักงานสืบสวนป้ายเงิน และยังแสดงป้ายประจำตัวให้เห็นต่อหน้าธารกำนัล ข้าน้อยรู้สึกไม่ดีจึงอยากรีบกลับมารายงานหัวหน้าหอ แต่สุดท้ายก็ช้าไปก้าวหนึ่ง..."
"เจ้าว่าหัวหน้าหน่วยคนใหม่คือพนักงานสืบสวนป้ายเงินอย่างนั้นหรือ?!"
ยังไม่ทันที่สวีหงไห่จะเอ่ยปาก องครักษ์ข้างกายก็ถามออกมาอย่างอดไม่อยู่
"ใช่...ใช่ขอรับ ตอนนั้นบรรดาพนักงานสืบสวนที่ถูกลงโทษอยู่ที่ศาลากลางยืนยันได้"
หลานเฉวียนถึงกับพูดตะกุกตะกัก