วันหนึ่งในเดือนเกเป็นเหตุการณ์ที่จินตี๋และเฉาปินเดินทางกลับจากเจียงตู ทั้งสองรีบร้อนนำเรื่องดีใจนี้ไปกราบทูลฉินต้งทันทีที่มาถึง
"ทำเนียบฟ้า-ดิน-มนุษย์ปีนี้ประกาศออกมาแล้วงั้นรึ"
ฉินต้งที่กำลังฝึกวรยุทธ์อยู่กลางลานบ้านดูเหมือนจะไม่แปลกใจแม้แต่น้อย ท่าทีของเขาสงบนิ่งนัก
ล้อเล่นอยู่หรือ
ปรมาจารย์อย่างเขาที่เพียง 18 ปี จะไปไม่ติดทำเนียบได้อย่างไร
ยิ่งกว่านั้นเขายังเป็นผู้สังหารกู่จังไห่ผู้เด็ดขาดขั้นปรมาจารย์สูงสุดด้วยน้ำมือตนเอง พร้อมกำราบพวกอิสริยะสำนักฮวนหลิงที่เหลือรอดอีกด้วย
"ใช่แล้วใต้เท้า ตามธรรมเนียมทำเนียบฟ้า-ดิน-มนุษย์ย่อมประกาศพร้อมกับการสอบฤดูใบไม้ร่วง และบัดนี้ก็ถึงหน้าประกาศผลพอดี"
จินตี๋เอ่ยด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข "ใต้เท้าอาจยังไม่ทราบ เมื่อทำเนียบเดินทางถึงเจียงตูได้สร้างความตื่นตะลึงยิ่งใหญ่ ข้าน้อยจึงรีบเดินทางกลับโดยไม่หยุดพักเพื่อมาถวายความยินดี..."
"ใต้เท้า! เพราะคราวนี้ท่านไต่ขึ้นถึงตำแหน่งอันดับหนึ่งแห่งทำเนียบปฐพีต่างหาก!"
เฉาปินที่กำลังรีบอยากอวดความดีความชอบเห็นดังนั้นจึงไม่ยอมให้ใครมาแย่ง รีบเอ่ยแทรกทันที
"อันดับหนึ่งแห่งทำเนียบปฐพีงั้นรึ?"
ข่าวสุดระเบิดเช่นนี้ทำให้แม้แต่ฉินต้งยังต้องอึ้ง กระบวนท่าฝึกวรยุทธ์ก็หยุดลง
เขาในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดทั้งสองจึงดีใจเช่นนี้
"ถูกต้องแล้ว นับเวลาได้ อีกสองสามวันข่าวคงเดินทางถึงอู๋จวิ้น"
จินตี๋เอ่ยอย่างรุนแรงใจ
"ใต้เท้า ก่อนจากกันข้าน้อยยังได้ไปยืมทำเนียบฉบับล่าสุดจากกรมจับกุมหกประตูที่เจียงตูมาด้วย"
เฉาปินหยิบหนังสือใหม่เอี่ยมเล่มหนึ่งออกจากอกเสื้อส่งให้ฉินต้ง
เจ้าอะไรนี่!