"ฟังจากคำพูดของแม่นางเย่แล้ว ดูเหมือนจะรู้จักเย่จ้างเฟิง อันดับเก้าแห่งทำเนียบฟ้าดิน?"
ฉินต้งถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว
"ข้ากับเขาแค่รู้จักได้อย่างไร นับว่าเป็นศัตรูคู่อาฆาตตลอดกาลก็ว่าได้!"
เย่หลิงฉี่ยื่นริมฝีปากน้อย ทำท่าทางฮึดฮัด "เขาแค่ถือเปรียบที่เกิดเร็วกว่าข้าไม่กี่ปี ก็เลยกดขี่ข้าอยู่ตลอด แต่ถ้าพูดถึงพรสวรรค์ ข้าไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลย เหตุใดข้าต้องยอมรับเขาด้วย?"
"แม่นางเย่พูดมาก็มีเหตุผล"
ฉินต้งฟังแล้วก็เข้าใจความขัดแย้งที่ค้างคาใจในทันที
"ใช่ไหม ๆ เจ้าก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันใช่ไหม?"
เมื่อได้รับการยอมรับ เย่หลิงฉี่ก็เปลี่ยนจากโกรธเป็นดีใจทันที "แค่อันดับเก้าแห่งทำเนียบฟ้าดิน มีอะไรให้น่าภาคภูมิใจ ถ้าเป็นข้าละก็ จะต้องทำอันดับได้สูงกว่าเขาแน่นอน!"
"กล้าถามว่าแม่นางเย่กับเย่จ้างเฟิงมีความสัมพันธ์ใดต่อกัน?"
ฉินต้งถามขึ้นทันใดโดยไม่ทันตั้งตัว
"เขาเป็นพี่ชายข้า..."
เย่หลิงฉี่เผลอหลุดปากออกไป แต่ยังไม่ทันพูดจบ นางก็รู้สึกตัวว่าผิดสังเกต จ้องเขม็งไปที่ฉินต้ง "เจ้าล่อลวงข้า?"
"ขออภัยแม่นางเย่ ข้าไม่ได้ตั้งใจ เจ้าก็รู้ว่าข้าเป็นพนักงานสืบสวน บางครั้งก็อดไม่ได้ที่จะติดนิสัยไต่ถาม"
ฉินต้งรีบทำท่าทางละอายใจ
"ข้าผู้มีใจกว้างใหญ่ จะไม่ถือสากับเจ้า อย่างไรเสียไม่ช้าก็เร็ว เจ้าก็ต้องรู้ว่าข้ามีความสัมพันธ์ใดกับเย่จ้างเฟิง"
เย่หลิงฉี่เห็นท่าทีขอโทษที่จริงใจของอีกฝ่าย ก็แค่ทำเสียงฮึดฮัดแบบหญิงสาวแล้วให้อภัย "แต่ข้าไม่อยากให้มีครั้งต่อไปอีก"
"คำพูดพวกนั้น เจ้าเป็นคนพูดออกมาเอง พี่โตว่งก็แค่ถามไปที ไม่ได้มีความผิดอะไรเลย..."
ซูโย่วเหนียงเห็นแล้วไม่พอใจ อดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำเบา ๆ
"อะแฮ่ม ว่าแต่ แม่นางเย่คืนนี้จะพักที่ใด?"
ฉินต้งได้ยินคำบ่นของซูโย่วเหนียงอย่างชัดเจน เพื่อหลีกเลี่ยงความอึดอัด เขาจำต้องเปลี่ยนเรื่องอย่างฝืน ๆ
เรือนที่เขาเช่าอยู่ตอนนี้มีขนาดไม่ใหญ่ ห้องที่พักได้มีเพียงห้องปีกตะวันออก ห้องปีกตะวันตก และห้องหลัก
ปกติเขาพักอยู่ห้องหลัก ส่วนซูโย่วเหนียงพักอยู่ห้องปีกตะวันตก
ตั้งแต่กู่หลิงเอ๋อมา ควรจะจัดให้นางพักที่ห้องปีกตะวันออก