“ฮึ ๆ ข้าขอบอกเจ้าไว้ก่อนเลยนะ หากมิใช่เพราะหลานรักของข้ามาตื้อรั้นขอให้ช่วย เช่นนั้นข้าก็ไม่สนใจจะมาเสียแรงหรอก”
เย่หลิงฉี่แสดงท่าทีมั่นใจและหยิ่งยโสอย่างยิ่ง คล้ายกำลังบอกฉินต้งว่า มิใช่ใครก็เชิญนางมาได้
อันที่จริงนางก็มีคุณสมบัติจะกล่าวเช่นนั้นจริง ๆ
อายุยังน้อยเพียงนี้กลับมีพลังถึงขั้นฝึกลมปราณ กล่าวได้ว่านางเป็นอัจฉริยะยุทธ์หนึ่งในหมื่นก็มิเกินเลย
อัจฉริยะเช่นนางไม่ว่าจะไปที่ใดล้วนถูกหวงแหนดั่งสมบัติล้ำค่า
ส่วนฉินต้งเล่า?
เขาเป็นพวกใช้กลโกง ไม่อาจใช้หลักเหตุผลปกติมาประเมินได้
“แม่นางเย่กล่าวถูกต้อง เชิญแม่นางมาได้นับเป็นวาสนาของข้าจริง ๆ”
ฉินต้งมิได้ถือสาท่าทีของเย่หลิงฉี่แม้แต่น้อย กลับรู้สึกว่าเด็กสาวน่ารักดี
อย่างน้อยนางก็พูดจาตรงไปตรงมา ไม่ปิดบังซ่อนเร้นเลยสักนิด
สิ่งสำคัญที่สุดคือนางยังเด็กเกินไป ใหญ่กว่าซูโย่วเหนียงเพียงไม่กี่ปีเท่านั้น
ในสายตาเขาเห็นว่ามิจำเป็นต้องถือสาเด็ก คอยเอาใจประคบประหงมไปก็พอ
“นับว่าเจ้าพูดเป็น หากข้าอยู่ที่นี่แล้วสบายใจ บางทีอาจอยู่ต่ออีกสักสองสามวันก็ได้”
ไม่รู้ว่านางเคยชินกับการถูกห้อมล้อมหรือไม่ อย่างไรเสียเย่หลิงฉี่ก็ชอบใจกับสิ่งนี้ยิ่งนัก มุมปากยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
“แม่นางเย่ใจกว้างยิ่ง”
ฉินต้งเองก็กลั้นยิ้มกล่าว
“อะแฮ่ม กลับเข้าเรื่องก่อนเถิด ฟังจากหลานรักของข้าแล้ว เจ้าต้องการเชิญให้ข้าช่วยคุ้มครองผู้หนึ่งงั้นรึ?”
เกรงว่าหากอีกฝ่ายกล่าวต่อไป ภาพลักษณ์ที่ตนเองพยายามรักษาไว้จะพังทลายลง เย่หลิงฉี่จึงรีบกระแอมไอสองสามครั้ง จงใจเปลี่ยนหัวข้อ
“ใช่แล้ว!”
ฉินต้งพลันสีหน้าจริงจัง
“ผู้ที่เจ้าต้องการคุ้มครองคือผู้ใด?” เย่หลิงฉี่อดสงสัยมิได้
“ว่าที่ภรรยาของข้า…”
ฉินต้งตอบอย่างไม่ลังเล
ทว่าพอพูดจบ ในหัวของเขากลับลอยเค้าของกู่หลิงเอ๋อขึ้นมาอย่างประหลาด ใบหน้าฉายแววลังเลชั่วขณะ
บัดนี้นางมาพำนักอยู่ที่บ้านของตนชั่วคราว หากซูโย่วเหนียงประสบภยันตรายก็ย่อมส่งผลถึงนางด้วย
แล้วนางจะบริสุทธิ์เพียงใด?
สุดท้ายเขาจึงต้องฝืนใจเสริมอีกประโยค
“ตอนนี้อาจต้องเพิ่มอีกหนึ่งคน”
“มิใช่ว่าตกลงกันแล้วหรือว่าจะคุ้มครองเพียงคนเดียว? เหตุใดจู่ ๆ จึงเปลี่ยนกะทันหัน?”