การไม่ได้โกหก ไม่ได้แปลว่าไร้ความเกี่ยวข้อง
ตรงกันข้าม
หวังเซี่ยวควานยังคงเป็นผู้ต้องสงสัยรายใหญ่ที่สุดในคดีสังหารเซียวถิงยวิน
ก็ยังเป็นคำถามเดิม ถ้าคนไม่ได้ตายด้วยมือเขา แล้วเหตุใดรอยฝ่ามือของเขาจึงปรากฏอยู่บนหลังของเซียวถิงยวิน?
ตราบใดที่อธิบายประเด็นนี้ไม่ได้ เขาก็จะไม่มีวันชำระล้างข้อกล่าวหาได้เลย
ถ้าไม่ใช่เพราะฉินต้งเป็นหนี้บุญคุณของพรรคธงเหล็กอยู่ เขาก็คงไม่เสียเวลาไปยุ่งกับการที่หมากัดหมากันของพวกนี้
ในสายตาของเขา
ไม่ว่าจะพรรคมังกรวารีหรือพรรคธงเหล็ก ล้วนเป็นเนื้อร้ายพิษภัยของแผ่นดินที่ต้องกวาดล้างเสียทั้งสิ้น
เมื่อใกล้พลบค่ำ
เฉาปินและเจียงม่อก็พาจูคั่งกับไป๋โยวเวยมาถึงหมู่ตระกูลป่าฝนในที่สุด
“ผู้น้อยจูคั่ง กราบพบมือปราบเงินฉิน”
ณ ศาลาไม้แห่งหนึ่งในลานกว้าง
จูคั่งในฉลององค์ผ้าไหมงดงาม วางอิริยาบถสง่างาม เดินเข้ามาเฝ้าหน้าฉินต้ง แล้วก้มหัวคำนับอย่างเกรงใจด้วยตนเอง
“หญิงน้อยไป๋โยวเวย กราบพบใต้เท้า”
เทียบกับจูคั่งที่ใจเย็นสุขุม ไป๋โยวเวยผู้บริสุทธิ์เกินหญิงกลับแสดงท่าทีตื่นตระหนกไร้ที่พึ่ง จนน่าเวทนายิ่ง
เพราะรู้ดีว่าชายตรงหน้าเคยเกือบฟันเธอขาดด้วยดาบเพียงหยกเดียว ทั้งที่กล้าขอร้องไป๋โยวเวยนั้นไม่มีเงาของความเมตตาปรานีเลยแม้แต่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายสังหารทั้งตระกูลกู้ หนึ่งในสี่ตระกูลแห่งอู๋จวิ้นจนสิ้นซาก ก็พอจะเดาได้ว่าความหวาดกลัวที่มีต่อฉินต้งในใจของเธอนั้นลึกเพียงใด
“ท่านทั้งสองคงรู้แล้วว่าเรียกมาเพื่อเรื่องใด?”