ยามราตรีบังหน้าฟ้าลง
หมู่ตระกูลป่าฝนอันกว้างใหญ่จมอยู่ในความเงียบสงบราวกับหุบเขาไร้เสียง
ฉินต้งลอบมายังห้องที่วางศพของเซียวถิงยวิน
นอกจากร่างไร้วิญญาณแล้ว ภายในห้องยังมีสาวใช้อีกสองคน
ทั้งสองคือกวานฉีกับถิงฉิน สาวใช้ผู้รับผิดชอบเฝ้าดูศพของเซียวถิงยวิน
"เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงทิ้งเจ้าทั้งสองไว้ที่นี่"
เมื่อฉินต้งก้าวเข้าสู่ห้อง กวานฉีกับถิงฉินต่างสั่นเทิ้มคุกเข่ารับรองทันที
"ข้าทาสไม่ทราบ"
กวานฉีผู้เป็นพี่สาวกลับกล้าหาญยิ่งกว่าน้องสาวอย่างถิงฉินเสียอีก
ถ้าไม่กล้าเช่นนั้น นางจะกล้าปิดบังความผิดที่ก่อไว้เมื่อคืนก่อนได้อย่างไร
"ถ้าต่อจากนี้เจ้าทั้งสองยอมตอบคำถามข้าอย่างสุดจริงใจ ข้าก็มิได้ขาดทางให้เจ้ามีชีวิตรอดไม่ได้"
ฉินต้งนั่งลงที่โต๊ะ แล้วกล่าวกับทั้งสองด้วยสีหน้าเย็นชา "เจ้าควรจะรู้ว่าเมื่อเรื่องนี้จบลง ยวนเซี่ยวอวิ๋นย่อมไม่มีวันปล่อยเจ้าผ่านไปง่าย ๆ"
"…ไม่ทราบว่าใต้เท้าต้องการถามสิ่งใด"
กวานฉีเงียบไปครู่หนึ่งแล้วจึงขบฟันกล่าว
"เจ้ารับใช้เซียวถิงยวินมานานเช่นนี้ คงรู้จักความสัมพันธ์ระหว่างเขากับยวนเซี่ยวอวิ๋นดีสินะ"
ฉินต้งยกมือขึ้นเบา ๆ ช่วยพยุงกวานฉีกับถิงฉินที่คุกเข่าอยู่กับพื้นให้ลุกขึ้น
"ขอกราบทูลใต้เท้า ข้าทาสทราบเพียงว่านายท่านให้ความสำคัญกับเจ้าบ้านยิ่งนัก และไม่เคยกีดกันการกระทำใด ๆ ของเจ้าบ้านเลย"
กวานฉีสูดลมหายใจลึก ๆ บังคับตัวเองให้สงบลงก่อนกล่าว
"พูดอีกนัยหนึ่ง ยวนเซี่ยวอวิ๋นเป็นผู้ที่ไม่มีทางสังหารเซียวถิงยวินได้มากที่สุด ใช่หรือไม่"