คำพูดเพิ่งหลุดออกจากปาก
สีหน้าถิงฉินที่หมอบระแหงอยู่ข้างกายกวนฉีนั้นซีดขาดลงทันที ไม่ทันจะคิดอะนึ่งก็รีบเปิดปากพูดขึ้นมา
คุกของกรมจับกุมหกประตูนั้นมีชื่อเสียงโด่งดังนัก
คนธรรมดาเข้าไปอยู่ก็ต้องลอกหนังออกทั้งชั้นกว่าจะได้ออกมา
ไม่ต้องพูดถึงสาวใช้ทั้งสองอย่างกวนฉีกับถิงฉินที่ร่ำรวยด้วยกิริยาอ่อนหวานแบบนี้
ความตายนั้นน่าสะพรึง แต่ที่น่าสะพรึงกว่าคือการมีชีวิตอยู่ทั้งเป็นแต่ปรารถนาให้ตาย
“อะไรนะ?! สองสลัดต่ำต้อยพวกเจ้ากล้าปิดบังความจริง?!”
ยวนเสี่ยวอวิ๋นไม่รอให้ฉินต้งเอ่ยปาก ตวาดลั่นพลางจ้องเขม็งด้วยแววตาโกรธเกรี้ยว
“ไว้ชีวิตด้วยเจ้านาย! ไว้ชีวิตด้วยเจ้านาย...”
กวนฉีกับถิงฉินตกใจสุดชีวิต รีบหมอบราบกราบขอขมาอ้อนวอนกันลั่น
ปัง!
ดินแดนวินาทีต่อมา
พร้อมเสียงระเบิดดังสนั่น ร่างของยวนเสี่ยวอวิ๋นทะลุกำแพงทีละชั้นกระเด็นออกไป
หมัดวานรขาว·เสียงคำรามวานร!
ฉินต้งค่อย ๆ หดหมัดกลับ จ้องมองยวนเสี่ยวอวิ๋นที่ยกมือสองข้างขึ้นบังอกไว้ ดูเพลียเละแต่กลับไม่บาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว ด้วยแววตาเย็นชา “ลืมคำเตือนเมื่อครู่ข้าพูดไว้หรือ ครั้งต่อไปสิ่งที่ข้าปล่อยออกไปจะไม่ใช่หมัดอีกแล้ว”
“...เป็นอย่างว่า!”
เส้นเลือดบดของยวนเสี่ยวอวิ๋นพองผึก ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาทั้งดวง แต่เขาก็ไม่กล้าขัดขืนฉินต้ง ทำได้เพียงกัดฟันแน่นรับคำไว้
ให้เด็กหนุ่มรุ่นหลังกดขี่ข่มเหงได้ถึงเพียงนี้!
สำหรับเขามันช่างเป็นความอัปยศครั้งใหญ่หลวงเสียจริง!
ที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่าคือตนเองก็สู้เขาไม่ได้ ไม่ว่าจะไม่พอใจแค่ไหนก็ทำได้เพียงกลืนกลืนกล้ำกล้ำ
เว้นแต่เขาอยากตาย