"ท่านลุงหม่า! ออกมาพบข้าหน่อย!"
เจียงม่อไม่สงบนิ่งเหมือนฉินต้งเลยสักนิด
รู้ทั้งรู้ว่าหัวหน้าคนใหม่จะเข้าบัญชาการวันนี้ แต่กลับไร้เงาผู้ใดออกมาต้อนรับในศาลากลาง
นี่มันตบหน้าใครกันแน่ ชัดเจนว่ากำลังตบนาง!
แต่ศาลากลางไม่มีทางไร้คนโดยสิ้นเชิง
โดยเฉพาะเรือนเวรต้องมีพนักงานสืบสวนเข้าเวรกลางคืนหลงเหลืออยู่แน่
ดังนั้นนางจึงตรงมาหน้าเรือนเวรตั้งแต่แรก กดกลั้นโทสะพลางตะโกนเรียกพนักงานสืบสวนที่เข้าเวรอยู่ข้างใน
"หัวหน้าเจียง ท่าน ท่านมาแล้วรึ..."
สิ้นคำตะโกน พนักงานสืบสวนทางการผู้หนึ่งก็เดินกระมิดกระเมี้ยนออกมาจากเรือนเวร
เจ้าตัวอายุราวสี่สิบห้าสิบ นับว่าไม่น้อย สองไร้ผมขึ้นเป็นสีขาว
อาจเพราะสีหน้าทุกข์ระทมแต่ไหนแต่ไร จึงดูคล้ายเป็นคนขี้ขลาดไปเสียหมด
ตั้งแต่ต้นจนจบเขาก้มหน้าต่ำไม่กล้ามองเจียงม่อแม้แต่แวบเดียว นับประสาอะไรกับฉินต้งที่เพิ่งมาใหม่
"ติงต้าโหย่วเล่า? ข้าจำได้ว่าเมื่อวานเขาควรเข้าเวรกับเจ้านี่นา?"
เจียงม่อจ้องเขาด้วยสายตาเคร่งขรึมพลางถามคาดคั้น
ตามปกติ พนักงานสืบสวนทางการที่เข้าเวรกลางคืนจะเข้าคู่กันสองคน
แต่กลับมีเพียงลุงหม่าผู้เดียวเดินออกจากเรือนเวร อีกคนไม่รู้ว่าไปไหน
"เรียนหัวหน้าเจียง ติงต้าโหย่วอาศัยจังหวะฟ้ายังไม่สางอ้างว่าทางบ้านมีธุระแล้วไปก่อน"
ลุงหม่ามีชื่อเต็มว่าหม่าเต๋อฝู เขาคือพนักงานสืบสวนรุ่นอาวุโสมากที่สุดของกรมจับกุมหกประตูอู๋จวิ้น
สมัยหนุ่ม ๆ เขายังนับว่ากล้าบุกกล้าสู้ พอเริ่มมีภรรยาบุตรผู้คนจึงยิ่งขลาดกลัวเกรงขึ้นทุกที
เผชิญหน้าคาบคาดคั้นของเจียงม่อ สีหน้าของหม่าเต๋อฝู่ยิ่งทุกข์ระทมหนักกว่าเดิม