สิ้นคำพูด
เหล่าพนักงานสืบสวนที่อยู่ ณ ที่นั้นก็พากันฮือฮาขึ้นมาทันที
บ้างก็ตะลึงงัน บ้างก็เหม่อลอย บ้างก็จ้องมองฉินต้งอย่างไม่อยากเชื่อ
ต่างก็มีความคิดเดียวกันผุดขึ้นมาในใจ
เขากล้าอย่างไร
"หัวหน้าเจียง"
ฉินต้งหาได้สนใจพวกเขาไม่ แต่เบนหน้าไปเรียกเจียงม่อที่นิ่งเงียบไม่ตอบสนองอยู่เนิ่นนานเบา ๆ
"อยู่ขอรับ"
เจียงม่อสะดุ้งโหยงราวถูกไฟดูด ก่อนได้สติกลับมาโดยพลัน
"เริ่มขานชื่อไปทีละคนเถิด"
ฉินต้งจึงละสายตากลับมา เอ่ยอย่างเรียบเฉย
".......ขอรับ"
ต่อให้ในใจเตรียมรับมือไว้อยู่แล้ว แต่วิถีหลั่งฟ้าผ่ามือของฉินต้งก็ยังสะเทือนใจนางมิหาย
พึงรู้ว่าพูดเป็นเรื่องหนึ่ง แต่ลงมือทำก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
นางมิคาดคิดว่าฉินต้งจะลงมือชำระล้างพนักงานสืบสวนประจำศาลากลางจริง ๆ
เรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว นางก็ไร้หนทางหวนกลับโดยสิ้นเชิง
"เงียบ"
เมื่อมองดูพนักงานสืบสวนที่เริ่มโหวกเหวกขึ้นอีกครั้ง ในใจเจียงม่อกลับรู้สึกถึงความปลอดโปร่งอย่างบอกไม่ถูก
นางอยากจัดการเจ้าพวกนี้มานานแล้ว ถึงวันนี้ก็ถือว่าได้สมดังใจเสียที
พร้อมกับเสียงตะคอกดุดัน
พนักงานสืบสวนเบื้องล่างจึงหันไปสนใจเจียงม่อกันหมด
"ข้างกายข้า พวกเจ้าคงรู้ดีว่าเป็นผู้ใด เขาคือใต้เท้าฉินต้ง ฉินหัวหน้านายอำเภอที่เบื้องบนส่งมาประจำอู๋จวิ้น"
เจียงม่อมิได้เริ่มขานชื่อในทันที ทว่ากลับแนะนำฉินต้งให้เหล่าพนักงานสืบสวนโดยรอบรู้จักอย่างเป็นทางการ
"คำพูดของใต้เท้าฉินที่กล่าวเมื่อครู่ เป็นความคิดเห็นของข้าด้วยเช่นกัน ผู้ใดก็ตามไม่มาถึงก่อนเที่ยงวัน จะถูกถอดออกจากกรมจับกุมหกประตูทั้งหมด ถัดไปพวกเจ้าที่ถูกขานชื่อจงก้าวออกมา"