"ใต้เท้า นี่มัน..."
เมื่อรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ฉวีเฟยจึงรีบตามฉินต้งเข้าไปในบ้านทันที
ทันทีที่เห็นร่างหญิงสาวที่แขวนคอตายต่อหน้าต่อตา เขาก็ตะลึงค้างอยู่กับที่
"ฉวีเฟย พาเฉิงเจี๋ยกับหวังมู่เชิงไปเคาะประตูถามทีละบ้าน ข้าต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น!"
ฉินต้งหันหลังให้ฉวีเฟย เอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงสงบผิดปกติ
"ขอรับ!"
ความเย็นเยียบที่แทรกซึมถึงไขกระดูกในคำพูดนั้นทำให้ฉวีเฟยอดสะท้านไม่ได้ จากนั้นเขาก็รีบออกจากบ้าน สีหน้าเคร่งเครียดเรียกเฉิงเจี๋ยกับหวังมู่เชิงที่ยังไม่รู้เรื่องราวให้รีบออกสำรวจตรวจค้น
ภายในบ้าน
ฉินต้งปลดร่างของหญิงสาวจากขื่อลงมายังพื้นอย่างเงียบงัน
เขาอยากหาอะไรมาคลุมร่างของนาง แต่น่าเสียดายที่ภายในบ้านที่ขัดสนทั้งหลังกลับไม่มีแม้แต่ผ้าสักผืน
สุดท้ายเขาตัดสินใจถอดเครื่องแบบสีดำของตนคลุมร่างของนางไว้ นับว่าเป็นการให้เกียรติเป็นครั้งสุดท้าย
ไม่รู้ผ่านไปนานเพียงใด
ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มมืดสลัวลง
"ใต้เท้า สืบชัดแล้ว..."
ในเวลานี้
ฉวีเฟยรีบร้อนกลับมา ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยหยาดเหงื่อ หอบหายใจถี่กระชั้น
"ว่ามา"
ฉินต้งกล่าวอย่างเย็นชา
"ตามคำให้การของชาวบ้านแถวนี้ มีคนแซ่ไล่ชื่อชิงคนหนึ่งมักจะมารังควานบุตรสาวของเปาต้าไห่บ่อยๆ แต่เนื่องจากเขาเป็นคนของกองธงจระเข้ สังกัดสำนักมังกรสยบสมุทร เปาต้าไห่กับลูกสาวจึงต้องจำทน ไม่กล้าขัดขืน..."
ฉวีเฟยสูดลมหายใจลึก รีบรายงานผลการสอบสวนทีละอย่าง "เมื่อคืนมีคนออกมาเข้าส้วมตอนดึก สงสัยว่าจะเห็นไล่ชิงเดินออกจากบ้านเปาต้าไห่อย่างไม่เกรงกลัวใคร แต่เพราะกลัวจึงไม่กล้าบอกใคร..."
"ที่ตั้งของสำนักมังกรสยบสมุทรอยู่ที่ใด?"
ฉินต้งฟังจบก็มีปฏิกิริยาเดียว
"ทางเหนือของป่าเริงรมย์ ตรงตรอกจวี้หม่า" ฉวีเฟยตอบไปตามสัญชาตญาณ
"พวกเจ้าอยู่ที่นี่ ดูแลศพบุตรสาวของเปาต้าไห่ให้ดี ข้าไปเดี๋ยวเดียวก็กลับ"
ทิ้งคำพูดนี้ไว้ ฉินต้งก็หันหลังเดินออกจากเพิงสังกะสีโดยไม่ลังเล จากนั้นขึ้นม้าควบมุ่งหน้าไปทางที่ตั้งของสำนักมังกรสยบสมุทรอย่างรวดเร็ว
"เจ้าหน้าที่ฉวี ใต้เท้าคงไม่คิดจะ..."
เฉิงเจี๋ยที่ได้สติก่อนใครมองฉวีเฟยด้วยความไม่อยากเชื่อ