"เนียงน้อย? เจ้าตื่นแล้วหรือ? ข้ากำลังสอนแม่นางกู้ฝึกกระบี่อยู่"
เมื่อเห็นซูโย่วเหนียงเดินงัวเงียออกมาจากห้อง ฉินต้งก็ปล่อยแขนเรียวของกู่หลิงเอ๋ออย่างแนบเนียน
"ฝึกกระบี่?"
ซูโย่วเหนียงมองทั้งสองที่ถือกระบี่ยาวด้วยท่าทางมึนงง ดูคล้ายกำลังฝึกกระบี่จริง ๆ
"เนียงน้อยสนใจมาร่วมด้วยไหม? สอนคนเดียวก็สอน สอนสองคนก็สอนเช่นกัน"
ฉินต้งเอ่ยชวนอย่างแนบเนียน สีหน้าเรียบเฉย
"แต่เหตุใดพี่หลิงเอ๋อถึงอยากฝึกกระบี่ขึ้นมากะทันหัน?"
ซูโย่วเหนียงถามด้วยความสงสัยเช่นเดียวกับที่ฉินต้งเคยถาม
"เพราะแม่นางกู้หวังจะมีพลังปกป้องตนเอง ปกป้องเนียงน้อยได้ ข้าและจินตี๋ เฉาปิน ใช่ว่าจะปกป้องพวกเจ้าได้ตลอดเวลา"
ฉินต้งตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
"พี่หลิงเอ๋อ พี่โตว่งพูดจริงหรือไม่?"
ซูโย่วเหนียงรู้สึกตื่นเต็มตาขึ้นมาทันใด นางหันไปมองกู่หลิงเอ๋อโดยไม่รู้ตัว สีหน้าเล็ก ๆ ฉายแววซับซ้อน
"จริง"
กู่หลิงเอ๋อยังคงเย็นชาเช่นเดิม
"...พี่หลิงเอ๋อ ข้าต้องขอโทษด้วย เป็นข้ากับพี่โตว่งที่ทำให้เจ้าลำบาก"
นางไม่คิดเลยว่าปฏิกิริยาของตนจะเหมือนกับฉินต้ง เริ่มจากรู้สึกละอายและโทษตัวเอง
"ไม่ต้องขอโทษ นี่คือทางเลือกของข้าเอง"
กู่หลิงเอ๋อส่ายหน้า ทว่าสายตากลับกวาดมองระหว่างฉินต้งและซูโย่วเหนียง
เหมือนกันจริง ๆ
เหนื่อยใจเล็กน้อย
"เอาล่ะเนียงน้อย ในเมื่อแม่นางกู้ไม่ได้ถือโทษ เจ้าก็อย่าเก็บมาใส่ใจเลย สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือฝึกกระบี่ให้ดี เพื่อพวกเจ้าจะได้มีพลังปกป้องตนเองบ้างในภายหน้า"
ฉินต้งรีบเอ่ยปลอบ
"ดี! ข้าจะฝึกกระบี่เพื่อปกป้องพี่หลิงเอ๋อด้วย!"
ซูโย่วเหนียงพยักหน้ายืนยัน สีหน้าเล็ก ๆ แน่วแน่
"เช่นนั้นข้าจะไปเอากระบี่สำรองที่เปลี่ยนออกมาเก็บไว้ก่อน"
ของขวัญจากสี่ตระกูลแห่งอู๋จวิ้นที่มีให้ฉินต้งนั้นรวมถึงมีดร้อยชั้นที่ผ่านการตีอย่างดีสองเล่ม
เนื่องจากเขามีดาบมังกรกระจอกแล้ว จึงยกมีดทั้งสองเล่มให้จินตี๋และเฉาปิน
ส่วนอาวุธประจำกายของคนทั้งคู่ก็ถูกเปลี่ยนออกมาเก็บไว้ในห้องเก็บของเพื่อเป็นอะไหล่สำรอง
หลังจากฉินต้งนำกระบี่สำรองมาให้ซูโย่วเหนียงใช้ เขาก็พบอย่างจนใจว่านางไม่เหมาะกับการใช้กระบี่
เพราะรูปร่างเล็กเรียว พละกำลังมีจำกัด