"นายท่าน สถานการณ์โดยรวมก็เป็นเช่นนี้..."
นอกเมือง
หมู่ตระกูลป่าฝน
หลังจากได้รับข่าวคราวจากทางสำนัก สวีหงไห่ก็รีบไปพบบรรดาหัวหน้าสำนักเซียวถิงยวินเพื่อรายงานสถานการณ์ทันที
"หมายความว่าเพราะคนใต้บังคับบัญชาฆ่าบุตรีของมือปราบสมทบศาลากลางตาย ถึงได้ทำให้ฉินต้งบุกมาสังหารยกใหญ่ใช่หรือไม่"
เซียวถิงยวินนั่งอยู่หน้าโต๊ะหินในศาลาด้วยท่วงท่าสบายอารมณ์ ลิ้มรสชาหอมพลางชมจันทร์
ข้างกายยังมีสาวใช้กิริยางามอีกสองนาง
คนหนึ่งชงชา อีกคนจุดธูป
"อย่างน้อยเขาก็กล่าวเช่นนั้น"
สวีหงไห่สีหน้าหนักใจ "อีกทั้งยังให้สวินลวี่มาเตือนข้าว่า หากมีครั้งหน้า เขาจะล้างบางสำนักมังกรสยบสมุทรด้วยมือตนเอง"
"หึหึ หัวหน้าฉินของเราช่างเป็นคนรักศักดิ์ศรีจริงแท้"
เซียวถิงยวินหัวเราะเบา ๆ ก่อนเลื่อนถ้วยชาที่สาวใช้ชงเสร็จไปให้สวีหงไห่ตามสบาย
"หัวหน้าฉินอายุยังน้อย ทั้งยังมาจากเบื้องล่าง ไหนเลยจะไม่มีความคั่งแค้นรุนแรงยิ่งกว่าคนทั่วไปเมื่อมีอาวุธคมในมือ"
สวีหงไห่รับถ้วยชาด้วยท่าทีเคารพ
"เจ้าคิดว่าเรื่องนี้สมควรจัดการอย่างไร"
เซียวถิงยวินยังคงยืดยาดไม่เร่งร้อน
"แสดงอ่อนแอต่อศัตรู รอคอยจังหวะเคลื่อนไหว"
สวีหงไห่กล่าวสั้นกระชับได้ใจความ
"ก็จัดการตามที่เจ้าว่าเถิด"
เซียวถิงยวินทำตัวประหนึ่งนายสัวเจ้าของร้านไม่ยี่หระ ปล่อยไปตามเลย
"ขอรับ"
...
"ฮูหยินและผู้อื่นเล่า"
เมื่อฉินต้งกลับถึงจวน
จินตี๋และเฉาปินยังคงรอคอยการกลับมาของเขาที่ลานหน้าตามเคย กลับกลายหายหน้าซูโย่วเหนียงและคนอื่นไป