สีตงนอนนิ่งอยู่บนเตียงดินแข็งกระด้าง หลับตาไม่กล้าขยับ สมองเต็มไปด้วยเรื่องมิติพื้นที่ที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นเมื่อครู่ เขาท่องในใจว่า “เข้าไป” แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วลองพูดว่า “เปิดประตูงาเอ๋ย” ตรงหน้าก็ยังมีเพียงคานห้องมืดสลัว ไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
เขาอดบ่นในใจไม่ได้ รถกระบะคันนี้ส่งฉันมาอยู่ยุคนี้ก็ว่าไปอย่าง ให้พลังพิเศษมาสักอย่างยังต้องปิดบังกันขนาดนี้เลยหรือไง ไม่มีแม้แต่คู่มือสักเล่มด้วยซ้ำ
ขณะที่กำลังคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อย จู่ ๆ ในหัวก็แวบขึ้นมาถึงนมถั่วเหลืองกับปาท่องโก๋ที่กินไม่หมดเมื่อเช้า พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไปฉับพลัน
กลายเป็นหมู่บ้านที่เขาอาศัยอยู่มาสิบกว่าปี รวมถึงร้านอาหารเช้าที่เขาแวะไปเป็นประจำใต้ตึก
ร้านนั้นกับห้องแถวสองชั้นที่อยู่ด้านหลังปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างชัดเจน ห้องแถวนี้เป็นทรัพย์สินของเขาอยู่แล้ว ตอนซื้อครั้งแรกซื้อพร้อมกันสี่ห้อง ห้องนี้ปล่อยให้สามีภรรยาคู่หนึ่งเปิดร้านอาหารเช่า ส่วนอีกสามห้องเป็นร้านไก่ทอดหัวไหลซื่อ ร้านขายส่งเครื่องดื่ม และบริษัทตกแต่งภายใน ตอนนี้ทั้งสามห้องดูเหมือนถูกกั้นด้วยกำแพงกระจกที่มองไม่เห็น เห็นได้เลือนรางแต่แตะต้องไม่ได้ มีเพียงร้านอาหารเช้าเท่านั้นที่จับต้องได้จริง ยื่นมือไปก็สัมผัสได้
เขาก้าวเข้าไปในร้านสองสามก้าว ภาพตรงหน้าแทบไม่ต่างจากเมื่อเช้า น้ำมันในกระทะยังร้อนจนมีไอลอยขึ้นมา ปาท่องโก๋ที่ทอดเสร็จแล้วเรียงอยู่บนตะแกรงสะเด็ดน้ำมัน ซึ้งนึ่งนับสิบชั้นวางซ้อนสูงเสียดฟ้า ซาลาเปากับหมั่นโถวมีไอขาวอุ่น ๆ ลอยกรุ่นอยู่ ข้างกันมีถังเก็บความร้อนสองใบ ใบหนึ่งใส่นมถั่วเหลือง อีกใบใส่เต้าหู้นิ่ม พอเปิดฝา ไอร้อนก็ยังลอยขึ้นมา
ในร้านชั้นหนึ่งมีโต๊ะตั้งอยู่สี่ตัว บนเขียงด้านในยังมีแป้งที่นวดค้างไว้ครึ่งหนึ่ง ส่วนในกะละมังเป็นไส้ซาลาเปาที่ยังปรุงไม่เสร็จ เดินต่อเข้าไปด้านหลังก็เป็นห้องเก็บของ มีแป้งสาลีเรียงเป็นระเบียบกว่ายี่สิบกระสอบ ข้างกันวางถั่วเหลืองหกกระสอบกับน้ำมันถั่วเหลืองสี่ลัง ล้วนเป็นของมีค่าที่ถึงมีเงินก็ยากจะหาซื้อได้ในยุคนี้
สีตงลูบกระสอบแป้ง ใจก็รู้สึกมั่นคงขึ้นไม่น้อย มีของสำรองเท่านี้ ถ้าใช้ประหยัดหน่อยก็ไม่ต้องห่วงเรื่องกินอยู่ไปอีกสามถึงห้าปี น่าเสียดายที่พลังพิเศษของเขาไม่เหมือนในนิยายของคนอื่น ที่มีทั้งน้ำพุวิเศษและที่ดินให้เพาะปลูก ของเขามีแค่ร้านอาหารเช้ากับห้องเก็บของ ดูจะไม่ค่อยมีอะไรให้ตื่นตาตื่นใจนัก
เขาลองบิดก๊อกน้ำข้าง ๆ น้ำประปาก็ไหลออกมาทันที จากนั้นกดสวิตช์ไฟบนเพดาน หลอดไฟก็สว่างพรึ่บขึ้นมา ทั้งน้ำทั้งไฟใช้ได้ครบถ้วน ทำเอาเขาแปลกใจไม่น้อย
เดินขึ้นบันไดไปชั้นสองก็เป็นที่พักของสามีภรรยาคู่ที่เช่าห้องอยู่ ของตกแต่งเรียบง่ายมาก มีคอมพิวเตอร์หนึ่งเครื่อง โทรทัศน์เก่าหนึ่งเครื่อง เครื่องซักผ้ากึ่งอัตโนมัติหนึ่งเครื่อง นอกนั้นก็มีแค่เตียงคู่กับเครื่องนอน เขาเปิดตู้เสื้อผ้าข้าง ๆ ดู ข้างในมีเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนอยู่ไม่กี่ชุด ส่วนชั้นบนสุดวางเครื่องนอนสำรองใหม่เอี่ยมไว้สองชุด
สีตงมองแล้วอดหัวเราะไม่ได้ เอาเถอะ คราวนี้แม้แต่เครื่องนอนก็พร้อมสรรพแล้ว
สีตงเดินสำรวจชั้นสองอีกรอบ แต่ก็ไม่มีอะไรสะดุดตาเป็นพิเศษ มีเพียงจักรยานไฟฟ้าที่พิงอยู่ตรงมุมห้อง ซึ่งทำให้เขามองซ้ำอยู่สองสามหน รูปทรงคล้ายจักรยานยี่สิบหกนิ้วที่พบเห็นทั่วไป แบตเตอรี่ลิเธียมซ่อนอยู่ในโครงรถ พอลองยกดูก็เบามาก เพียงแต่สีรถสีเทาเงินนั้นเงาวับจนแสบตา ถ้าเอาไปขี่บนถนนในยุคนี้ รับรองว่าใคร ๆ ก็ต้องหันมามอง
เขาจุ๊ปาก แล้วเก็บความคิดที่จะได้ยานพาหนะมาใช้ฟรี ๆ ไว้ก่อน ดีที่รถคันนี้ต่อให้แบตหมดก็ยังปั่นได้ ความเร็วไม่แพ้จักรยานทั่วไป ไว้ค่อยหาวิธีพ่นสีดำแล้วทำให้ดูเก่าหน่อย เอาไปขี่เหมือนรถมือสองก็คงใช้ได้ เรื่องทะเบียนนี่แหละที่ยุ่งยาก ไม่มีใบเสร็จ ไม่มีเอกสาร คงทำตามขั้นตอนปกติไม่ได้ คิดไปคิดมาก็ต้องพึ่งหลีไหวเต๋ออยู่ดี คนคนนี้รับผลประโยชน์แล้วก็จัดการธุระให้จริง แถมเส้นสายกว้างขวาง ฝากเรื่องแค่นี้ไว้กับเขาน่าจะวางใจได้
จัดการเรื่องรถในใจเสร็จ เขาก็หันกลับลงไปชั้นหนึ่ง มองแป้งที่เหลืออยู่ครึ่งกะละมังกับไส้ที่เหลืออีกครึ่งกะละมังแล้วรู้สึกเสียดายถ้าจะปล่อยทิ้งไว้ แต่ฝีมือเขาไม่เอาไหน ต่อให้ทำซาลาเปายังไม่ต้องพูดถึง แค่รีดแป้งให้เป็นแผ่นกลมก็ยังทำไม่ได้ เขาอดนึกถึงภาพหนุ่มร้านอาหารเช้าคนนั้นที่เคยเห็นตอนทำงานไม่ได้ ทั้งนวดแป้ง คลึงเป็นเส้น ตัดแบ่งเป็นก้อน รีดแป้ง แล้วห่อไส้ ทุกขั้นตอนคล่องแคล่วลื่นไหล
ทันทีที่คิดถึงตรงนี้ แป้งบนเขียงก็ขยับขึ้นมา
ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังทำงาน แป้งถูกนวดจนเนียนเหนียวนุ่ม จากนั้นก็คลึงเป็นเส้นยาวขนาดสม่ำเสมอ ปลายนิ้วหยิบแบ่งออกเป็นก้อนเล็ก ๆ ขนาดเท่ากัน แล้วไม้คลึงแป้งก็หมุนขึ้นเอง เพียงไม่กี่ครั้งก็รีดออกมาเป็นแผ่นแป้งซาลาเปาที่ตรงกลางหนาและขอบบาง ไส้ลอยขึ้นมา ก่อนจะวางลงตรงกลางแผ่นแป้งอย่างพอดิบพอดี ปลายนิ้วบีบจับจีบเพียงไม่กี่ที ซาลาเปาทรงกลมอวบก็เสร็จขึ้นมาหนึ่งลูก หน้าตาเหมือนกับที่หนุ่มคนนั้นทำไม่มีผิด
“โห มีความสามารถแบบนี้ด้วยหรือ” สีตงหัวเราะ ที่แท้ในมิติพื้นที่นี้เขาควบคุมสิ่งของต่าง ๆ ได้ด้วยความคิด เขาลองควบคุมแป้งเล่นอย่างสนุกสนานอีกพักหนึ่ง ปั้นขนมสามเหลี่ยมไส้น้ำตาลออกมาเบี้ยว ๆ หลายชิ้น พอรู้สึกว่าพอแล้ว ก็ขยับความคิด ภาพตรงหน้าก็หายวับไปทันที เขากลับมานอนอยู่บนเตียงดินแข็งกระด้างอีกครั้ง
นอกหน้าต่างฟ้าเริ่มมืดแล้ว สีเฟิงขดตัวอยู่ข้างเขา หายใจสม่ำเสมอ หลับไปนานแล้ว
สีตงลืมตาจ้องคานห้องที่ปิดด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์ ในใจรู้สึกมั่นคงขึ้นอย่างแท้จริง มีมิติพื้นที่นี้อยู่ ต่อให้ต้องเลี้ยงดูเขากับน้องสาวสองคนก็ไม่มีปัญหา จะใช้ชีวิตให้สบายขึ้นอีกหน่อยก็ยังได้
แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาคิดเรื่องสุขสบาย เขารู้ดีว่าเรื่องสำคัญอันดับแรกคือจัดงานศพให้พ่อแม่อย่างเรียบร้อย พอเรื่องนี้จบแล้วค่อยเร่งให้หลีไหวเต๋อจัดการเอกสารเรือนข้างให้เสร็จ จะได้รีบพาน้องสาวย้ายออกไป คนในตึกสี่ทิวแต่ละคนฉลาดแกมโกงกันทั้งนั้น แถมยังคิดเล็กคิดน้อยไม่รู้จบ ยิ่งอยู่ห่างออกไปมากเท่าไร ชีวิตก็ยิ่งสงบมากเท่านั้น
หลังจากหลับสนิทไปตลอดคืน ฟ้ายังไม่ทันสางดี ไม่ถึงหกโมงสีตงก็ตื่นแล้ว ในใจมีทั้งเรื่องงานศพและเรื่องย้ายบ้านกดทับอยู่ จึงนอนไม่หลับสนิท เขาหันหน้าไปมองสีเฟิงตัวน้อยที่ห่อตัวอยู่ในผ้าห่มหนา คิ้วของเด็กหญิงขมวดแน่น ใบหน้าเล็ก ๆ กระตุกเป็นระยะ คงฝันถึงพ่อแม่แล้วรู้สึกเศร้าอีก เขาไม่ส่งเสียงปลุกเธอ ค่อย ๆ ขยับไปนั่งริมเตียง จากนั้นเพียงคิดวูบเดียว ตัวก็ไปยืนอยู่หน้าเขียงในร้านอาหารเช้าแล้ว
ตามที่เขาต้องการ ซาลาเปาที่นึ่งไว้ก่อนหน้านี้ถูกแยกใส่กะละมังเคลือบใบใหญ่ตามไส้ต่าง ๆ และรักษาอุณหภูมิไว้พอดี ไม่เย็นไม่ร้อนเกินไป กินได้ทันที เขาเอาซาลาเปาที่ใช้ความคิดปั้นเองเมื่อวาน รวมถึงขนมสามเหลี่ยมไส้น้ำตาลที่เบี้ยว ๆ สองสามชิ้น วางลงในซึ้งนึ่ง แล้วเอื้อมมือไปเปิดวาล์วแก๊สใต้เตา เปลวไฟสีฟ้าก็พุ่งพรึ่บขึ้นมา ติดนิ่งสม่ำเสมอ ไม่มีปัญหาแม้แต่น้อย
ระหว่างรอนึ่งซาลาเปา เขาคิดวูบเดียวก็กลับไปที่ห้องของตัวเอง หยิบหม้ออะลูมิเนียมใบเล็กที่มุมห้องแล้วกลับเข้ามาในมิติพื้นที่ ทุกอย่างราบรื่น ไม่มีอุปสรรคแม้แต่นิดเดียว เขาตักนมถั่วเหลืองร้อน ๆ ใส่จนเต็มหม้อ รออีกยี่สิบกว่านาที เห็นขนมสามเหลี่ยมไส้น้ำตาลนึ่งจนฟูและร้อนทั่วแล้ว จึงหยิบซาลาเปาสี่ลูกใส่ชามกระเบื้องใบใหญ่ มือหนึ่งถือหม้อ อีกมือหนึ่งถือชาม แล้วเดินออกจากบ้านอย่างเบามือ มุ่งหน้าไปยังบ้านหลังหลักในลานกลาง
พอเดินมาถึงหน้าบ้านของเหออวี่จู้ เขาก็ยกมือเคาะประตูเบา ๆ สองครั้ง ยุคนี้ไม่เหมือนสมัยหลัง ทุกบ้านต้องลงกลอนประตูให้แน่นตอนนอน หากเปิดประตูทิ้งไว้ทั้งคืน ข้าวของในบ้านคงถูกขนไปหมดภายในวันรุ่งขึ้น
ไม่นานเสียงงัวเงียของเหออวี่จู้ก็ดังมาจากในบ้าน “ใครน่ะ”
“พี่จู้ ผมเอง สีตง”
ข้างในมีเสียงขยับตัวสวมเสื้อผ้าและสวมรองเท้าดังจอแจ จากนั้นกลอนประตูก็ดังแกร๊ก ประตูเปิดออกแง้มหนึ่ง เหออวี่จู้ขยี้ตาที่ยังง่วงอยู่ พอเห็นหม้อกับชามในมือสีตงก็ชะงักไปทันที “อ้าว เช้าขนาดนี้ไปเอามาจากไหนน่ะ”
สีตงไม่อ้อยอิ่งอยู่หน้าประตู เขาเบี่ยงตัวเข้าไปในบ้าน “เข้าไปค่อยคุยกัน ลมตรงหน้าประตูเย็น” พอเข้าบ้านก็ได้กลิ่นเหงื่อปนกลิ่นควันถ่าน เขาหัวเราะแล้วส่ายหน้า “พี่จู้ ห้องพี่กลิ่นแรงไม่เบาเลยนะ”
“เฮ้อ ฉันเป็นหนุ่มโสด อยู่คนเดียวก็พอถูไถไป จะมีเวลาที่ไหนมาเก็บกวาด” เหออวี่จู้เกาท้ายทอย แล้วลากม้านั่งมาให้ “นั่งก่อนสิ”
สีตงวางหม้อกับชามลงบนโต๊ะ “พี่จู้ ไปหยิบชามมาสองใบสิ ในหม้อนี้เป็นนมถั่วเหลือง เดี๋ยวผมรินให้”
เหออวี่จู้หันไปที่ห้องครัว หยิบชามใบเล็กออกมาสองใบ สีตงเห็นแล้วก็หัวเราะ “อย่าเอาใบเล็กสิ เปลี่ยนเป็นชามใบใหญ่สองใบเถอะ ในหม้อมีตั้งเยอะ ชามเล็กไม่พอดื่มหรอก”
เหออวี่จู้ไม่ได้เกรงใจเขา หันกลับไปเปลี่ยนเป็นชามกระเบื้องใบใหญ่สองใบมาให้ นมถั่วเหลืองเต็มหม้อเทออกมาได้สองชามใหญ่เต็ม ๆ มีไอสีขาวร้อนกรุ่น สีตงเลื่อนซาลาเปาสี่ลูกไปกลางโต๊ะ “พี่จู้กินก่อนนะ ผมยังต้องเอาไปส่งให้ลุงสวี่ที่เรือนหลังอีกเที่ยว เลยอยู่เป็นเพื่อนไม่ได้”
“โธ่ ยังอุตส่าห์วิ่งไปสองรอบ ลำบากแย่” เหออวี่จู้มองนมถั่วเหลืองกับซาลาเปาร้อน ๆ บนโต๊ะ ใจก็อบอุ่นขึ้นมา “เอาเถอะ ฉันตื่นเต็มตาแล้ว คงนอนต่อไม่หลับ ล้างหน้าอาบน้ำสักหน่อยก็ได้เวลาไปทำงานแล้ว นายรีบไปเถอะ ระวังทางด้วย”
สีตงรับคำ ยกหม้อนมถั่วเหลืองที่เหลืออยู่เกือบครึ่งกับชาม แล้วหมุนตัวออกจากบ้านมุ่งหน้าไปเรือนหลัง เหออวี่จู้ยืนมองแผ่นหลังเล็ก ๆ ของเขาอยู่ตรงประตู อดจุ๊ปากไม่ได้ พลางคิดในใจว่า เด็กคนนี้เพิ่งสิบขวบ พ่อแม่เพิ่งจากไป แต่ก็ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายจนเสียขวัญ กลับจัดการธุระได้รอบคอบและสุขุมขนาดนี้ หาได้ยากจริง ๆ